Reisverhaal «USA 11»

Canada & Noord Amerika | Verenigde Staten | 1 Reacties 14 December 2016 - Laatste Aanpassing 21 December 2016

USA 11

14/12 Zoals het al gebruikelijk wordt, een mooie zonsopgang, van 4°C tot 25°C. Vanmorgen op de camping nog eens geprobeerd om de Cactus Wren te fotograferen. Deze vogel hebben we al een tijdje “in de mot” omdat het echt wel een mooi vogeltje is. Het is erg nieuwsgierig en die eigenschap hebben we benut om het toch wel erg dicht en zelfs spontaan binnenin Mwenzi te krijgen - maar dat was natuurlijk niet de bedoeling. Ik kon uiteindelijk het vertrouwen winnen van één exemplaar terwijl het (♂of♀=?) in wat struiken foerageerde. Zo had het verblijf in Kartchner Caverns State Park toch nog een fotografisch positief resultaat. Even later zijn we vertrokken naar Tucson waar we bij Camper World wat spulletjes voor Mwenzi gingen halen. Nadien reden we per toeval langs een andere grote verdeler van motorhomes en caravans (hier RV genoemd, naar Recreation Vehicle) en een bordje “We buy your RV” trok onze aandacht. We draaiden meteen terug, ook wij zijn nogal nieuwsgierig. Bij “Lazydays” wilden we een aantal campers zien op basis van de Mercedes Sprinter. We werden keurig per golfcart rondgereden van het ene model naar het andere maar geen enkele uitvoering kon ons overtuigen. Kitscherige, niet efficiënte inrichtingen en prijzen die daarvoor ook véél te hoog waren. We hadden graag geweten wat ze voor Mwenzi zouden geven maar dat zou, gezien de uitvoeringen die wij te zien kregen, een zware belediging worden voor onze eigen woonst. Eén model vonden we erg aantrekkelijk maar we konden de binneninrichting ervan niet bekijken -dat was voor een andere verkoper- maar de buitenkant was prachtig. Het was een 6,93m lange Mercedes Sprinter die door het legendarische “Airstream” tot motorhome was omgebouwd. Maar, zoals we al eerder schreven, we hebben geen vertrouwen in de inrichtingen van Amerikaanse motorhome bouwers, zelfs niet als het “Airstream” is. Viva La Strada ! dachten we beiden. Dat zette ons meteen ook met onze beide voeten op de grond …Mwenzi was echt vuil. En daar wilden we in Tucson ook iets aan gaan doen maar alle carwash inrichtingen die we vonden waren te klein voor onze 2,86m hoogte. En dus vroegen we het daar aan de receptie waar we onze camper konden laten kuisen. We werden naar een aanpalend gebouw gestuurd waar we onze wens weer kenbaar maakten en meteen sprong de man in een golfcart en kwam na enige tijd terug met een dame die we, met Mwenzi, achteraan een golfcart moesten volgen. Mwenzi werd door twee dames dermate verzorgd dat ie na drie kwartier wel nieuw leek. De carwash van Lazy Days stond nog vol met te kuisen RV’s maar wij kregen voorrang omdat we slechts op doortocht waren ! Wat een service ! We staan nu te blinken op een Walmart parking voor de nacht. Gereden: 104km.

15/12 Zon, van 10°C tot 27°C. Sinds lang terug onder de 1000m hoogte. Je merkt het aan de temperaturen. Gisteren kregen we nog een e-mail van onze Mwenzi-verzekeraar in de VS. Die hadden we gevraagd om een polis voor Mexico te bezorgen, omdat we na nieuwjaar Baja California willen bezoeken. Dat was op enkele uren geregeld en aan ons doorgestuurd. Die documenten willen we vandaag in Tucson ook laten afdrukken en een aantal keren kopiëren. Maar een copycenter in deze uitgestrekte stad vinden is niet evident, dus stapten we een bedrijfje binnen, legden uit wie we waren en wat we wilden en vroegen of ze ons konden helpen. Een heel vriendelijke mevrouw gaf ons het adres van FedEx Office waar we konden afprinten en kopiëren zoveel we wilden. Uiteraard was deze lieve dame nieuwsgierig naar onze exploten en kon zich voorstellen wat een avontuur we beleefden. Het was ook de eerste keer dat iemand ons expliciet maar toch fluisterend om zich heen kijkend, beducht dat een collega het zou horen, zei “…our country is becoming a banana republic, … please pray for us…” Toen hervatte ze het gesprek op gewone toonhoogte. We begrijpen wat ze bedoelde, gisteren nog zagen we een aantal krantenkoppen die onze realiteitszin serieus prikkelde. Het ging over de verkiezingen in de VS en Rusland…
Nadat we bij FedEx onze kopietjes hadden afgeprint en nog wat vergeten boodschappen hadden gedaan zijn we westwaarts gereden naar het Saguaro National Park. Hier willen we een aantal dagen blijven om dit prachtige landschap met z’n metershoge Saguaro-cactussen te bewonderen. Op de Gilbert Ray campground hebben we een mooie plek gevonden aan de buitenkant. We hebben een ongelofelijke tuin met duizenden Saguaro’s … en een gebergte op de achtergrond…
Gereden: 61km.

16/12 Vannacht heeft het enkele druppels geregend, we wisten al niet meer hoe dat gaat. Zeker nu we in de Sonora woestijn zitten klinkt dat onwaarschijnlijk maar hier regent het wel degelijk af en toe in de winter. We hadden van 10°C tot 27°C. Bijna de hele dag zijn we op bezoek geweest in het Arizona Sonora Desert Museum. Je zou het ook een zoo kunnen noemen maar er worden geen tijgers of olifanten getoond, enkel dieren die hier voorkomen. Er wordt ook heel veel aandacht besteed aan de plaatselijke flora, alles is daarin geïntegreerd. We zijn geen fan van zoo’s maar dit is toch wel speciaal en een bezoek waard. Het gaf ons een goed idee van de dieren die we nog niet te zien kregen in het wild. Zo zagen we voor het eerst de Caoti, Mexicaanse Wolf, Tarantula, een aantal Ratel- en andere slangen, de Elf Owl en de Zwarte Weduwe. Aangezien de dieren in het Desert Museum geen wilde dieren waren maar in gevangenschap leefden, hebben we daar geen beelden van om op de blog te zetten. Het enige, vrij levende diertje dat we daar fotografeerden, was een 7cm “grote” Horned Lizard. Van de determinatie zijn we nog geen 100% zeker, da’s iets voor later maar die kan dus wèl op de blog. Gereden: 18km.

17/12 Ook vannacht weer regen maar deze keer “met bakken” en heel lang, veel wind ook. Vanmorgen hadden we “slechts” 8°C en het werd niet warmer dan 15°C, spijts de zon. Vanmorgen nog even een babbel gedaan met Allan, de man uit Alaska die we in Elephant Butte leerden kennen en die geïnteresseerd was in onze camper. We zijn mekaar, zonder af te spreken, regelmatig tegengekomen en hier dus ook weer. Het is altijd leuk om gelijkgezinden te ontmoeten en dus deden we altijd een praatje. Vermoedelijk is dit ons laatste contact want, familie-bezoek in Phoenix en dan terug naar Alaska. Vandaag bezochten we ook het Pima Air and Space Museum in Tucson. Het is het derde-grootste vliegtuigmuseum van de VS en er staan honderden vliegtuigen opgesteld, buiten en in loodsen. We deden een rondrit met een gids die ons, uit het hoofd, over zo’n 160 vliegtuigen kon vertellen. De man was een open vliegtuig-bibliotheek. Nadien bezochten we nog een aantal loodsen waar vliegtuigen uit WOII stonden opgesteld. Eigenlijk wilden we het Boneyard bezoeken maar dat is in het weekend niet toegankelijk. Het Boneyard is eigenlijk een rustplaats van buitendienst gestelde, meestal militaire, vliegtuigen en helikopters. Het zijn er naar verluidt duizenden. Een aantal dient nog om onderdelen van te hergebruiken, een ander deel is op een speciale manier afgedekt zodat ze, in geval het nodig moest zijn, terug in dienst kunnen worden gezet. Nog anderen zijn volledig afgeschreven. Maar dat zullen we dus via Google vanuit de lucht moeten bekijken. In de namiddag bezochten we ook “Old Tucson”. Het is een, speciaal voor de filmindustrie, opgetrokken Wild West stadje waar sinds 1939 meer dan 300 films en televisie-producties werden opgenomen. Acteurs zoals John Wayne, Clint Eastwood, Elizabeth Taylor en Kurt Russel acteerden hier in films als Rio Bravo, Tombstone en nog andere. Ook het western-feuilleton “High Chaparral” met onze favoriete “Manolito” werd hier in de zestigers opgenomen. Nostalgie ? Gereden: 88km.

18/12 Na nachtvorst zonnig en 13°C. Koude wind en namiddag bewolkt. Vanmorgen naar het VC van het Saguaro National Park gereden. Een heel mooi strak gebouw, goed geïntegreerd in het landschap. Nogal wat info opgedaan over de omgeving en een rit gemaakt over de gravelweg die een klein deel van het park doorkruist. Uiteraard heel veel Saguaro’s, in allerlei vormen. De jonge Saguaro-cactussen gedijen het beste tussen een “pleegmoederboom”. Een Doornbremboom (ofte Palo Verde) is er zo één. Die “beschermt” de jonge cactus tegen al te veel wind, vorst en extreme hitte. Een plant van 15 jaar oud kan soms nog maar 30cm hoog zijn. De Saguaro bloeit en maakt voor het eerst vruchten na ongeveer 50 jaar als ie zowat 2,5m hoog is, zijtakken of “armen” kunnen ze pas na hun 75ste ontwikkelen. De plant kan 200 jaar oud worden, enkelen nog wat ouder, en wegen dan ongeveer 8 ton!
Uiteraard bezorgt deze gigant een hele resem dieren voedsel, vocht, nestplaats, beschutting en rustplaats. Een overzicht hiervan gaan we uiteraard niet geven, dat zou tè ver leiden maar de lijst is toch indrukwekkend. Eén van onze favorieten die z’n nest en rustplaats in de Saguaro heeft is de Elf Owl (Micrathene whitneyi). De Cactus- of Kabouteruil is met slechts 14cm de kleinste uil en weegt gemiddeld 40 gram. In de namiddag nog wat taken afgewerkt op de camping en een wandeling gemaakt in de omgeving, tussen Barrel, Fishhook, Teddybear Cholla, Prickly Pear, Hedgehog en Saguaro cactussen en tal van andere boeiende planten.
We zagen ’s avonds een aantal auto’s op de camping staan met de motorkap open, dat hadden we dagen ervoor ook gemerkt maar er geen aandacht aan besteed. Nu zagen we er ook één met een brandende looplamp onder de motor. We vroegen om uitleg… Pack Rat was het antwoord. Die vreten ’s nachts aan isolatie en elektrische leidingen in het motorcompartiment ! Ja, dat klonk ons bekend in de oren. Een aantal wagens bleek inderdaad schade te hebben aan de isolatie die binnenin de motorkap was aangebracht, net zoals bij ons een tijdje geleden. Nu we in de boeken ook de ware naam van de dader(s) vonden weten we met wie we te doen hebben. Het zijn ratten uit de familie van de Neotoma’s. Er zitten hier verschillende soorten en het is gissen naar welke soort als je het dier niet juist kan determineren. Hopelijk vertonen ze zich ook niet meer ! Gereden: 34km.

19/12 Weer geen mooie zonsopkomst maar toch zon vanaf 9u, van 9°C tot 23°C. Vandaag was vooral een “verplaatsingsdag” naar Casa Grande. Vanmorgen hebben we nog wel de petroglyphen bezocht die in het National Park op Signal Mountain werden aangebracht door het Hohokam volk. Die bewoonden de streek van de jaren 200 tot 1450. Spijtig genoeg zijn er hier en daar beschadigingen aangebracht door vandalen die meenden dat ze hun naam erbij moesten zetten…
We zijn in Casa Grande inkopen gaan doen voor de volgende week en op zoek gegaan naar een nieuwe Bushnell detectie-camera. De onze heeft het laten afweten en we hadden hier graag een nieuwe gevonden maar het mocht niet zijn. Dat wordt wachten op een volgende gelegenheid. We overnachten op de parking van de Cracker Barrel. Gereden: 130km.

20/12 Zon en lichte bewolking, van 10°C tot 25°C. Vanmorgen meteen richting Gila Bend gereden waar we het plaatselijke museum en VC bezochten. De weg gaat een goed deel door het Sonoran Desert National Monument, een uitgestrekte woestenij waar ook weer Saguaro’s gedijen. Het museum was een slag in het water want er was een “herstructurering” aan de gang. Dat wil zeggen: alles stond aan de kant en wachtte op betere tijden. In hetzelfde gebouw het VC… dat stelde ook niet veel voor want de deur die toegang gaf tot de kamer met infofolders was op slot. Na het klopje op de hotelbel kwam een bediende af aan wie we vroegen of ze plannetje had om de “Painted Rock Petroglyph” site te vinden. Dat hadden ze niet maar iemand anders zou ons de te volgen weg uitleggen. Toen we op de plek aankwamen, midden in een enorme woestijnvlakte, stond er een infobord met daarin een heel pak A4’s met een wegbeschrijving om tot hier te komen … Enfin, de kleine berg met rotsblokken is toch wel boeiend om zien omwille van de petroglyphen die er werden op aangebracht door een bevolkingsgroep waarvan, ook van hen, weinig bekend is. Het O’odham volk dat hier duizenden jaren leefde zouden afstammelingen zijn van de Hohokam. De rotsgraveringen die we hier zien zouden van verschillende tijdsperiodes zijn die variëren van 7500 vòòr Christus tot 1450 onze jaartelling. Er dient echter nog veel onderzoek gedaan te worden. We zullen overnachten op de plaatselijke camping van BLM (Bureau of Land Management), ruimte genoeg en het is een aangename 25°C met een fris windje. We zitten hier dan ook “maar” op 170 meter hoogte. Zonet zagen we onze eerste Kolibri even voor de open deur fladderen. Interessante plek, dat wel. Gereden: 159km.