Reisverhaal «USA 16»

Canada & Noord Amerika | Verenigde Staten | 0 Reacties 20 Januari 2017 - Laatste Aanpassing 30 Januari 2017

USA 16

21/01 Zon, geen wolkje aan de lucht, 6,7°C tot 23,5°C. Heel vroeg opgestaan en naar “Dante’s View” gereden maar na 17km moesten we terugkeren want de weg was afgesloten wegens “Flooded”. Een gevolg van de regen van gisteren. Hopelijk gaat deze weg binnenkort terug open want het panorama daarboven moet prachtig zijn bij helder weer zoals vandaag. Op de terugweg afgeslagen naar “Zabriskie Point” waar we zonsopkomst hebben afgewacht. Prachtig overzicht over het gebergte en de vallei eronder met op de achtergrond het besneeuwde Panamint gebergte. Nadien tot “Badwater Bassin” gereden en een “platte wandeling” gemaakt op de enorme zoutvlakte. Na het middageten nog een flinke wandeling gemaakt in de “Golden Canyon” waar het warm genoeg was om te beseffen dat deze wandeling in de zomermaanden onmogelijk zou zijn. Dan zijn de temperaturen hier om en bij de 45°C. Da’s altijd in de schaduw natuurlijk, reken daarbij de reflectie van de hitte van het gesteente en je komt al gauw tot een broodrooster-situatie. Uitrusten en boekje lezen deden we op de camping tot de zon onderging. Gereden: 119km.

22/01 Het is vannacht weer beginnen regenen en dat doet het nu om 10u nog steeds. Door de bewolking is het niet echt koud, 11,6°C, en vermoedelijk zal het niet veel meer worden.
Waar lazen we ook weer dat dit de “Hottest, Driest, Lowest” plaats in de VS is ? De laagste zonder twijfel maar droogste…? Maar ja, niettegenstaande dit in dit land de laatste tijd weer presidentieel ontkend wordt, zal de klimaatsverandering er wel voor het grootste deel verantwoordelijk voor zijn. Er komt trouwens nog een superlatief bij de eerste drie; “Wildest”. In Death Valley is 91% van de oppervlakte beschermd als Wildernis (da’s +/- 12.545 vierkante km - Death Valley is trouwens het grootste NP van de VS). We schrijven hier Wildernis met hoofdletter omdat het een betiteling is die in 1994 door het USA-Congress werd gegeven door toepassing van de Wilderness Act van 1964. We schreven hier al eerder over in verband met het “Gila National Park en Wilderness”. De “Wilderness Act” van 1964 bestemd een gebied tot Wildernis door te bepalen dat er geen enkele menselijke activiteit mag worden ontplooit behalve zachte recreatie. Geen jacht, geen ontginning, geen permanente bewoning etc. In feite komt het erop neer dat het land moet blijven zoals het is, voor eeuwig. Daar is, in het geval van Death Valley, alleszins de Timbisha Shoshone bevolking gelukkig mee. Deze stam van de Shoshone Indianen leeft al méér dan 1000 jaar in deze streek en dat zal dus ook zo blijven.
Vanmiddag even gaan verkennen in het meer noordelijk gedeelte van het NP. Maar door de aanhoudende regen is de verkenning beperkt gebleven tot een bezoek aan het plaatselijke restaurantje. Eigenlijk ook dat niet want wegens te weinig toeristen was het restaurant gesloten. Men kon wel eten in de aanpalende Saloon… en we konden er meteen wat gebruik maken van de wifi. We hebben dus ook de weersverwachting kunnen inkijken 😭.Voor ons belangrijk feit is dat er in “Stovepipe Wells” geen diesel te tanken valt.
In het krantje van het National Park lezen we een artikel over de uitzonderlijk rijke voorjaarsbloei van 2016 onder de titel “Superbloom of 2016 was a once-in-a-decade event”. Als we het weer van de laatste dagen bezien zal die “decade” rap afgelopen zijn…😒. Gereden: 82km.

23/01 Vannacht dachten we even dat we met Mwenzi op zee waren, op weg naar de Shetland eilanden. Het was echter de stormwind die Mwenzi deed schommelen. Nogal wat mensen moesten vanaf 20u30 gisteren zeilen en afdakjes vaster snoeren of demonteren. We vonden vanmorgen wat spullen van een kleine caravan 100 meter verder. De wind hield aan tot vanmorgen en, alhoewel er nog steeds wind is, is het veel beter. Af en toe zon maar het blijft meestal zwaar bewolkt met in de verte regenbuien en af en toe een bliksemschicht (de vallei is 110 mijl lang…). Vanmorgen hebben we een andere camping opgezocht, eentje waar het gebruik van generatoren niet is toegelaten.
Texas Spring campground ligt ook wat “hoger”, namelijk op zeeniveau… hopelijk blijft het hier ook wat droger…
We maakten een mooie wandeling door de “Desolation Canyon” met kleurrijke gesteentes op beide wanden. De restanten van de oude “Harmony Borax Works” zijn hier ook niet ver vandaan. Op het einde van de 19de eeuw werd hier Borax ontgonnen uit de bovenlaag van de vallei-vloer. Om op transport te besparen werd het ruwe materiaal ter plekke geraffineerd. Het pure Borax werd dan per Ezelsspan van 20 dieren over een afstand van meer dan 165 mijl (265km) naar het dichtstbijzijnde stadje vervoerd waar het per spoor verder kon. De dieren vervoerden ook hun drinkwater en dat van de begeleiders, dat was goed voor nog eens meer dan 4 ton last die moest versleept worden. Er werd maar vijf jaar geproduceerd. De sporen van die korte activiteit zijn er nog wel.
In het VC (Visitor Center) zijn we ook nog even gaan kijken naar de wegomstandigheden. Na het weertje van afgelopen dagen zijn er nogal wat wegen onberijdbaar of overstroomd en daarom afgesloten. Ook in de bergen zijn verschillende wegen dicht en de hoofdweg, die we wilden nemen om naar Los Angeles af te zakken, mag alleen bereden worden met 4x4 of met sneeuwkettingen. We zullen de situatie van dag tot dag bekijken. Dat moet sowieso om te bepalen wat we kunnen bezoeken of waar we wat kunnen wandelen. Gereden: 32km.

24/01 Zon, lichte wind, blauwe hemel, van 11°C tot 18°C. Vanmorgen noordelijk vertrokken naar Rhyolite in Nevada even buiten Death Valley. Rhyolite is een “Ghost Town” die door een Goldrush ontstond begin 1900 door te optimistische perspectieven die maar enkele jaren stand hielden. Tussen 1905 en 1911, de piekjaren, behuisde de stad bijna 10.000 mensen. Veel blijft er niet van over, veel werd “gerecycleerd” naar gebouwen in het aanpalend stadje Beatty. In Rhyolite is er ook het “Goldwell Open Air Museum” waar onder andere vier Belgische beeldhouwers een werk hebben staan. Het grootste is Albert Szukalski’s afbeelding van het bijbelse verhaal “Het Laatste Avondmaal”.
In Beatty vonden we, zoals we gehoopt hadden, een tankstation dat al wat meer gematigde dieselprijzen hanteerde. De $2,54 tegen de $3,95 per gallon die in Furnace Creek in Death Valley worden aangerekend, zijn de moeite om tot Beatty te rijden. Effe gaan tanken in de andere staat… Bij Mel’s Diner hebben ze trouwens lekkere frietjes met mayonaise ! We kochten nog wat etenswaar in het nieuwe “Family Dollar” filiaal en reden terug richting Death Valley. Op de Daylight Pass, op 1312 meter hoogte, kregen we een fikse sneeuwbui maar bij een temperatuur van 3°C werd het niet echt gevaarlijk. De nacht brengen we door op de camping van Stovepipe Wells vanwaar we vanavond, ver van ons weg, nog prachtige regen -en sneeuwwolken hun lading zagen lossen. Gereden: 136km.

25/01 Zon, wolkenloze hemel, 6°C tot 18°C. De “Mesquite Flat Sand Dunes” waren al een tijdje een doorn in ons oog maar we wilden die bezoeken onder een blauwe hemel. Vandaag was dus dè dag. De duinen zijn ontstaan doordat zand, opgejaagd door de wind, tot staan werd gebracht door een natuurlijke barrière, een gebergte. In dit geval de “Tucki Mountain” waar, aan de voet, ook de camping ligt. Het duinengebied is niet te vergelijken met de duinen in Namibië, daarvoor is het gebied vééééél te klein (moet pikken hier in de VS…) en zijn de duinen niet hoog genoeg (moet ook pikken). Wat ze wel gemeen hebben is de stilte en het gevoel van eenzaamheid dat er heerst. We gingen vroeg en hadden dus het voordeel dat er nog niet veel andere bezoekers waren. We moesten echter vrij ver stappen tot we duinen vonden zonder voetsporen van vorige bezoekers. Maar dat loont allemaal, ook fotografisch. En eigenlijk hadden we natuurlijk nòg vroeger moeten gaan om het licht vòòr zonsopkomst te zien maar dat kan er tegenwoordig niet goed meer af…😔
Na de middag was het weer nog steeds goed genoeg om met een boek heerlijk in het zonneke te zitten. We hebben nog eens geprobeerd om wifi en mails te ontvangen maar onze hotspot liet het om onbekende reden weer eens afweten. Gereden: 8km.

26/01 Zon, lichte bewolking, 8°C tot 19°C. We verhuizen vandaag terug naar de “Texas Spring” campground. Een plek waar geen generators mogen gebruikt worden en waar het merendeel van de residenten in kleinere behuizing verblijft. Er komen meestal tent-kampeerders en kleine caravannetjes, plooicaravans en kleine motorhomes zoals Mwenzi. Ook de VW-bus is hier bijna constant vertegenwoordigd, ze zijn hier trouwens erg in trek. Het wordt stilaan weekend en de kamping loopt al aardig wat voller dan na de zondagen maar het blijft wel rustig.
Gisteren merkten we wat gesputter aan de keuken-waterkraan, het was eerder de waterpomp die aan-af ging. Vanmorgen deed de waterpomp helemaal niks meer. Voor de badkamer werkte de pomp nog wel. Er zat dus niets anders op dan het defect op te sporen - een middagjob. Gezien er twee draadjes binnenin de waterkraan gaan merken we dat de waterpomp, die zich in het waterreservoir bevindt, aangezet wordt door een micro-switch in de bedieningshendel van de kraan. Tja, als de waterkraan sowieso defect is konden we wel het risico nemen om het boeltje te openen. De waterkraan demonteren gaat niet want de leidingen zitter er aan vast-geperst. Maar toen we de hendel demonteerden zagen we dat een draad, die naar onze smaak niet soepel genoeg is, tussen het bedieningsmechanisme geplet zat en uiteindelijk afgebroken was (vandaar het sputteren gisteren). Een fabricatie-fout ? slecht in elkaar gezet bij de assemblage ? Afijn, we zijn er, met wat fijne chirurgie, in geslaagd om de draad los te krijgen en terug te verbinden met het resterende stukje aan de micro-switch. Het geheel werkt terug, de vraag is alleen hoelang, want de verbinding is niet gesoldeerd - geen elektriciteit. Belangrijkste is dat we weer water kunnen tappen in de keuken! De namiddag was dus goed gevuld.
We maakten nog kennis met nieuwe buren, Larry en Karen uit Oregon. Toen we onze bewondering lieten blijken voor hun Airstream moesten we meteen een kijkje komen nemen. Het is een ouder model uit 1963 en ze hadden hem helemaal terug moeten inrichten. De vorige eigenaar had hem al enkele jaren in een weide staan met het dakluik open… Tijdens onze gesprekken praatten ze ook al gauw over de verkiezingen en namen geen blad voor de mond, ze excuseerden zich voor wat er gebeurd was… Voor ons is het dan altijd moeilijk om antwoorden te formuleren. Ons Engels is wel accuraat maar politieke onderwerpen zijn toch altijd een heikel punt als je niet 100% zeker bent van de gevoeligheden van je gesprekspartner. Larry en Karen hebben ons uitgenodigd om hen te bezoeken als we in Oregon komen. Gereden: 45km.

27/01 Vannacht weer een flinke windstorm overgekregen die nu, om 9u., toch wat aan het luwen is. Een van onze buren moest vannacht z’n plooicaravan dichtvouwen, alles inladen en vertrekken. Blijkbaar was ie niet goed bestand tegen dit weer (de caravan of de mensen?).
Vandaag is het uit de wind heerlijk in het zonnetje, maar de windstoten, die er af en toe toch doorkomen, maken een dikke trui of windstopper echt nodig. Maar het is dan ook winter… Hoogseizoen is hier van half oktober tot half mei, vanaf dan is het merendeel van de accommodaties gesloten. Het wordt dan ook veel te warm.
Vanavond is er nieuwe maan, de wind zou na middernacht nog meer luwen en dus krijgen we héél waarschijnlijk een donkere, heldere nacht met hééééél véél sterren. Daar kijken we naar uit. We zeggen wel “héél waarschijnlijk” omdat het weer hier nu toch wel erg varieert. Vandaag is er weer een kuisdag, na de wandeling beginnen we d’r aan en nadien boekje lezen - in’t zonneke. Gereden: 0km.

28/01 Zon, geen wind - de hele dag ! van 9°C tot 22°C. Prachtig weer. Vannacht was vrij onrustig door het luide gepraat van een aantal kampeerders. Normaal zou iedereen stil moeten zijn om 22u. maar met weekend-toeristen ben je daar nooit zeker van. Op deze campground is er ook geen “host”, een soort toezichter, en dan is de kans dat er asociaal gedrag ontstaat ook groter. Afijn, we hadden medestanders bij het uiten van ons ongenoegen en dat is ook al iets. Onze buren, Larry en Karen en hun buren aan de andere kant, Scott en echtgenote Sam, kwamen vanmorgen een babbel doen. Het was erg plezant en ook amusant. Kort na de middag zijn we even naar Furnace Creek Ranch gereden om er een douche te nemen. In dit vakantiedorp kan je voor $5 een pasje kopen waarmee je door het poortje kan dat toegang geeft tot het zwembad en een aantal douchecellen, de hele dag. We hebben de kaart nadien doorgegeven aan Scott en Sam. In de namiddag bracht Scott een doos van zes flesjes bier van een plaatselijke brouwerij. “Mojave Red” noemde het lekkere brouwsel en dat was weer de start van een gezellige namiddag met z’n zessen samen. De huidige politiek situatie kwam weer regelmatig over de tongen en we moesten soms denken aan die “Zwarte Zondag” bij één van de verkiezingen in België toen zo veel mensen zo geschokt waren.
Vanavond na het eten maakten we nog een wandeling rondom het kamp en het viel op dat dit de eerste keer was in vele weken dat het zo warm was, 17°C! Gereden: 5km.

29/01 Zon, geen wind 15°C - later toch wat wind en max. 20°C. Vanmorgen afscheid genomen van onze buren en zuidwaarts gereden, het Death Valley National Park uit. Kort voor we het park buitenreden zagen we aan de kant van de weg… een Coyote. Waarschijnlijk hetzelfde dier als bij het binnenrijden van het NP, op 100 meter na op dezelfde plek. Het is dus wel degelijk een bedelende Coyote !
Via Shoshone en Baker de Interstate 15 op naar Barstow. Vandaar via de CA247 naar Yucca Valley. We deden hier boodschappen voor de volgende week en morgen zullen we in de buurt een “Laundry” opzoeken om onze was te doen. We willen ook LPG tanken en we zoeken nog wat toasts, vers brood en vers vlees. Vannacht overnachten we weer op de parking van de Walmart, hopelijk is er wifi. Gereden: 443km.