Reisverhaal «USA 19»

Canada & Noord Amerika | Verenigde Staten | 0 Reacties 21 Maart 2017 - Laatste Aanpassing 21 Maart 2017

04 tot 08/03 Gisteren en vandaag zon en ongeveer 25C.
We staan sinds onze terugkeer op de KOA kamping van Pomona. We hebben hier goede wifi en kunnen daarmee al heel wat regelingen treffen om de geleden schade wat te kunnen herstellen. Met andere woorden, onze verdwenen papieren zoals rijbewijzen en douane-inklaringsdocumenten. Van het rijbewijs van de belangrijkste chauffeur van Mwenzi hadden we kopie op een stick staan en daar zullen de autoriteiten hier het mee moeten stellen. Van de gemeente Kapellen kregen we via een mail van het consulaat de bevestiging dat dit rijbewijs nog geldig is. De douane paperassen die we via de verscheper ontvingen zijn niet degene die we moeten voorleggen aan de douane voor het terug verschepen maar daar zullen we ten gepaste tijde wel mee verder moeten. Na ons bezoek aan het Belgisch consulaat in LA, zijn we een nieuwe laptop en een nieuwe Garmin GPS gaan aankopen. We trachten deze toestellen aan de praat en functioneel te krijgen. Ook de nieuwe Wifi Hotspot neemt nogal wat tijd en moeite in beslag om die geregistreerd te krijgen en het oude toestel, dat gestolen is, uit te schakelen en de tegoeden over te zetten naar het nieuwe toestel. Afijn, een hele rompslomp. Intussen hebben we ook de hulp gekregen van de dochter van een van onze vrienden die in de VS verblijven en waarvan we het adres mogen gebruiken om zaken te laten toekomen zoals reservesleutels van Mwenzi. Een stel sleutels werd, net als de reservesleutel, eveneens gestolen.
Schuldgevoelens over de onoplettendheid tijdens dat fatale korte moment blijven ons parten spelen. Hopelijk ebben die weg. Blijft het feit dat krapuleuze parasieten van je spullen moeten blijven.
Gereden: gedurende de afgelopen dagen: 272km.

09/03. Zonnig en tot 28C. Ja, inderdaad, op de nieuwe laptop staat geen toets om ‘graden’ weer te geven. En uiteraard is het toetsenbord nu qwerty ipv azerty, een hele omschakeling als je al jaren op het belgisch toetsenbord werkt. We zijn vanmorgen van de KOA kamping verhuisd naar een ietwat minder duur RV park. Spijtig genoeg merkten we daar pas dat er geen wifi is, enkel op het bureel ver van onze plek. We hebben intussen wel onze nieuwe hotspot aan de praat gekregen en kunnen daar mee voort. De prijzen voor een plek zijn duur maar momenteel veroorloven we ons dat, we hebben nog te veel te regelen. We proberen de lieve, meelevende mails die we van iedereen krijgen zo snel mogelijk te beantwoorden maar soms gaat er wat tijd over. Vanmiddag is het zo warm en ook onze jetlag speelt ons nog parten. We hebben in onze zetel naast Mwenzi in de schaduw gezet. Rust. Gereden: 33km.

10-12/03 Zonnig, warm tot 31C. Vandaag is het ook kuisdag. Mwenzi kreeg onlangs, op de vorige camping, een poetsbeurt want dat was erg nodig. Je vindt hier bijna geen carwash met voldoende hoogte voor ons “kleintje” en dus werd ie op de camping gereinigd door een ploeg die hier in de omgeving wordt opgeroepen om campers, RV’s, caravans etc. te wassen. Daar hadden ze een volledig uitgeruste truck voor met alles wat ze nodig hebben, van water tot polish.
Deze drie dagen werden vooral beheerst door twijfel, angst en schuldgevoel. Dat laatste is natuurlijk niet terecht maar het speelt toch door je hoofd, onze hoofden. We kunnen uiteraard niet tot in detail vertellen over wat er allemaal speelde, dat kan nu eenmaal niet op een blog als deze maar het was een zeer zware periode. Hopelijk kunnen we dit voorgoed achter ons laten.
We kregen bij het instellen van onze nieuwe laptop hulp uit totaal onverwachte hoek. Jeanne en Lars, beiden jonge zeventigers, staan in een grote autobus-camper naast ons en aldus kwamen we aan de praat. Bleek dat Jeanne heel wat afweet van Apple-computers…
We hebben uiteindelijk vanavond definitief beslist om onze reis verder te zetten. Gereden: voor verschillende boodschappen; 50km

13/03 Zonnig en tot 30C. Vanmorgen afscheid genomen van Jeanne en Lars en richting San Dimas vertrokken in een poging er wat sleutels te laten bijmaken maar dat bleek niet te kunnen.
’s Middags even wat gegeten in een broodjeszaak en noordwaarts vertrokken richting Sequoia National Park. We willen zo snel mogelijk uit de omgeving en de drukte van Los Angeles. Onze boodschappen voor de komende dagen in het NP doen we vanavond in Visalia waar we overnachten op een Walmart parking. Gereden: 359km.

14/03. Zon en tot 25C. Vanuit de Walmart parking highway 198 opgereden naar Sequoia NP, het tweede oudste National Park van de VS na Yellowstone.
Het herbergt de fameuze Sequoiadendron giganteum, ofte Giant Sequoia. Het zijn niet de grootste (in hoogte) bomen van de wereld maar hebben wel het grootste volume. Aan de basis kunnen ze meer dan 12m diameter hebben en (“slechts”) 95m hoog worden. De massa wordt ook bepaald door de gigantisch takken die de boom produceert. Eén van de bekendste Sequoia’s in het park, genaamd “General Sherman”, heeft zijtakken die iets meer dan 2m diameter hebben ! De leeftijd van deze gigant wordt geschat op 2200 jaar, die kan dus nog 1000 jaar mee want ze kunnen tot 3200 jaar oud worden.
We hebben een plekje uitgezocht op de Potwisha campground op 634m hoogte en de enige camping in dit NP die open is. Vanavond zijn alle 40 sites bezet. We hebben de rest van de dag niet veel uitgestoken, wat verkend en wat plaatselijke info gelezen. Gereden: 70km.

15/03. Zon en tot 30C. Vanmorgen bezochten we even het Foothill VC. Daar meldde men ons dat de weg naar het Sequoia-woud veilig is, bedoeld wordt, sneeuwvrij. Da’s al goed nieuws, het slechte is dat er nieuwe sneeuw verwacht wordt (op die hoogtes) op maandag.
Op de camping zitten grote aantallen Eekhoorns, meer bepaald California Ground Squirrels. Door de bijna constante aanwezigheid van mensen zijn ze niet heel schuw. Van bedelgedrag hebben we echter geen spoor gezien. Je moet ze ook niet te dicht naderen want dan gaan ze ok de loop. Ze huizen niet alleen in zelf uitgegraven holen, we zagen er ook eentje die uit een boomholte kwam kruipen op ongeveer 2m hoogte. Vandaag wilden we daar (fotografisch) werk van maken maar de lichtomstandigheden waren niet echt optimaal. We hebben intussen dus wel onze enige overgebleven camera terug aangesproken.
Buiten de grondeekhoorns zagen we ook Mule Deer die hier regelmatig komen foerageren. Ook hagedissen hebben een plekje vlak naast Mwenzi op een rots waar ze ’s avonds nog even komen zonnen. Verder vliegen er nogal wat gevleugelde diertjes rond, waarvan de Turkey Vulture (Kalkoengier), Shrub Jay en de Acorn Woodpecker de opvallendste zijn… tot hiertoe dan, want dit rijke gebied herbergt veel meer soorten. Gereden: 10km

16/03. Zon met lichte bewolking en tot 25C, boven tot max 3,5C. En “boven” zijn we geweest. De Sequoia-bossen bevinden zich allemaal vanaf 5000 voet tot 7000 voet hoogte. Tussen de 1500m en 2100m hoogte zeg maar. Voor het bestand dat hier te zien is moesten we tot even over 2000m hoogte klimmen. De weg er naartoe is een mooie asfalt weg, “Generals Highway” genaamd, die omwille van ongeveer 130 bochten en 12 haarspelden over ongeveer 13 mijl soms smalle weg, sterk wordt afgeraden voor voertuigen langer dan 22 voet. Mwenzi is 21 voet en het was eigenlijk niet echt een probleem. Gewoon in manueel schakelen en een gepaste versnelling gebruiken. Vooral om bergaf te gaan was dat erg nodig anders hadden de remmen constant moeten werken. Bijna de hele afdaling vanaf het Giant Forest tot de camping deden we in tweede versnelling. De vele stopplekken langs de kant waren welkom om het snellere verkeer -en diegenen die enkel hun remmen gebruiken- te laten passeren. Maar het ging hem eigenlijk om ons bezoek aan die werkelijk schitterende bomen. Deze wezens zijn echt indrukwekkend en dat voel je echt als je d’r bij staat. “General Sherman” is de meest volumineuze van dit bos. We beschreven hem eerder en je stelt je daar dan een specifiek beeld van voor maar als je die boom, of zelfs een andere volwassen Sequoia, van dichtbij ziet is dat echt…ongelooflijk. Zulk een massa, op 30- 40 meter hoogte is de stam nog steeds zo dik als de dikste boomstam die we ooit in Europa zagen. Je moet ze zien om het te geloven.
We bezochten ook de Wuksachi Lodge, waar we even de wifi konden gebruiken en een lunch namen. Ook Lodgepole VC en Lodgepole Village lagen nog in metershoge sneeuw bedolven maar de toegangsweg is al een paar dagen goed berijdbaar. De doorgang naar het Kings Canyon NP is echter nog gesloten. In het iets lager gelegen Giant Forest Museum maakten we kennis met de biologie van de Sequoiadendron giganteum die vuur nodig heeft om zich te kunnen voortplanten. Maar ook Eekhoorns en een bepaalde kever kunnen zorgen voor de verspreiding van de zaden uit de kegels. Maar we willen niet te lang uitweiden. Het was een prachtige ervaring en het deed ons onze zorgen toch wel wat vergeten. Gereden: 64km.

17/03. Zon en tot 28C. We zijn vanmorgen richting Tree Rivers gereden omdat we wat bijkomende inkopen wilden doen en vooral ook privé-wifi nodig hadden. Hier in het park werkt onze hotspot niet en dus moesten we buiten gaan zoeken. In Tree Rivers vonden we een goede supermarkt met verse groentjes en andere etenswaren in een verbazend aanbod. Even verder terug naar het park vonden we een bibliotheek. Hier hadden we niet alleen een beschermd netwerk, ook onze eigen hotspot werkte er prima en zo konden we veilig werken. We hadden weer heel wat te regelen. Terug op de camping hebben we voor het eerst terug beelden gedownload en verwerkt in ons beeldarchief dat ook helemaal opnieuw moest ingericht en georganiseerd worden. Back from scratch zoals ze hier zeggen. Daarmee kunnen we binnenkort de blog nog eens terug aanvullen. Het is al een hele tijd geleden maar we denken dat onze lezers daar wel begrip voor hebben. We deden in het VC van het NP navraag over de komende weersomstandigheden in verband met ons plan om via de intussen (vanmorgen) geopende verbindingsweg van Sequoia naar Kings Canyon NP en Azalea campground te rijden. Maar dit camp ligt op 2000m hoogte en er wordt maandag sneeuw verwacht op die hoogte. Niet doen dus. Mwenzi heeft ook geen sneeuwschoenen (kettingen) en die zullen dan wel verplicht zijn. We blijven voorlopig dus in Potwisha. Vanaf maandag in de regen dus. We zien wel verder want we kunnen nog steeds niet verder zolang ons een aantal zaken niet zijn toegestuurd. Gereden: 37km.

18/03. Zonnig met sluierbewolking en tot 25ºC. Ja, graden Celsius is dus wel degelijk af te drukken op deze (qwerty) laptop. Je moet het nulletje gaan opzoeken in “Emoji en symbolen”… eenvoudiger kan blijkbaar niet. Vandaag hebben we, buiten het nulletje opzoeken, voornamelijk bezig geweest met het uitstippelen van onze route die we zullen volgen vanaf San Francisco. Met een aantal kaarten die we kregen van Lars was dat een goede tijdsinvestering. We deden ook nog wat onderhoud aan Mwenzi en dat goede boek was ook nooit ver weg. Verder is het afwachten tot maandag, dan is de bibliotheek weer open en kunnen we mail ophalen, hopelijk met meer nieuws over te verwachten zendingen. Gereden: 0km.

19/03. Zonnig met sluierwolken, tot 23ºC. Mwenzi kreeg een interne kuisbeurt. Dat blijkt nodig als je de ganse dag met open deuren en ramen zit. We staan, ook omwille van de zonnepanelen, graag in het zonnetje maar dan moet Mwenzi wel ventilatie hebben tegen het tè fel opwarmen.
Vandaag kregen we ook bezoek van een groep van 7 Mule deer. Die stonden toe dat er van vrij dichtbij werd gefotografeerd. De truc zit hem natuurlijk ook in het niet rechtstreeks benaderen van de dieren maar proberen in te schatten naar waar ze zich gaan begeven en je daar dan opstellen zodat zijzelf jou benaderen en niet omgekeerd. Natuurlijk zijn deze dieren de menselijke aanwezigheid gewend want ze lopen al dagen in de omgeving rond maar van het moment dat iemand ze rechtstreeks benaderd, lopen ze daarvan weg. Het is ook zondag en heel wat mensen, weekend-kampeerders, zijn al naar huis. De rust en stilte zullen de dieren ook wel aangezet hebben om het verse gras hier te komen vinden.
We hebben dus nog wat beelden kunnen maken om op de blog te zetten. Dat gaan we overmorgen dan ook doen. Gereden: 0km.

20/03. Zonnig met sluierwolken, frisse wind en tot 21ºC. We krijgen nog wat uitstel voor wat de regen betreft. Vandaag blijft het nog droog, morgen regen en boven de 1500m sneeuw. We zijn vandaag weer even buiten het park gereden om wat dringende mail op te halen via onze hotspot. De bibliotheek is gesloten op maandag, morgen, na de middag, kunnen we pas terug het grotere werk via wifi doen. De blog bijwerken via onze hotspot zou teveel verbruiken.
Zoals het met vele natuurparken in de VS het geval is werd de bescherming van dit gebied en de daarbij horende Sequoia-bestanden bewerkstelligd door enkele natuurbeschermers, waaronder John Muir, en in dit geval ook de inwoners van het stadje Visalia. Het zal niet verbazen dat de Sequoia’s in de jaren 1870 werden gekapt door de houtindustrie. Het hout was niet erg waardevol -het is eerder sprokkel en dus niet erg geschikt als timmerhout- en werd dan maar gebruikt als druivenstaak in wijngaarden en … om potloden te maken. De stompen van dergelijke gekapte bomen zijn nog steeds te zien, zelfs de kapsplinters liggen er nog want het hout vergaat niet zo snel. Aan één van die bomen kapten 2 mensen gedurende 13 dagen! Dat was in 1891, gelukkig zijn die dagen voorbij en zijn alle Sequoia’s nu beschermd. Gereden: 41km.

21/03. Het regent pijpenstelen bij 14ºC. We schrijven dit nog vóór de middag zodat dit vandaag nog mee kan in de blog. We namen zonet afscheid van onze buren, Susan en Richard uit Vancouver, Canada. Die vertrekken vandaag stilaan richting huiswaarts na een vakantie van enkele weken. We kregen van hen een tip over een camping wat verderop die we vandaag even gaan bezoeken. Misschien veranderen we daarmee nog even van decor. De Potwisha campground, de enige die momenteel open is in het Sequoia NP heeft wel een aantal mooie sites maar is voor het overige niet echt comfortabel voor de prijs die moet betaald worden. Gepensioneerde of 62 plussers USA-burgers betalen 11 dollar voor een site per dag. Da’s aannemelijk. Voor de ‘anderen’ ook voor ons als buitenlandse 62+ is dat het dubbele… We komen via onze “America the Beautiful”-pas wel gratis het park in. Die pas kochten we meteen aan in het eerste NP dat we aandeden in de VS. Die kost $80 en geeft je gratis toegang tot elk NP gedurende 1 jaar voor het voertuig en 2 inzittenden. De toegang tot Sequoia is anders $30. We moeten ook vaststellen, en die ervaring delen we ook met andere (meestal niet USA-) bezoekers, dat de nationale parken er niet op vooruit gaan, behalve in toegangsprijzen. Het onderhoud is minimaal en toezicht ontoereikend. Sinds we voor het eerst kennismaakten met het National Park System in 1993 is er inderdaad veel veranderd en niet ten goede.
Wat ons ook opvalt is dat er, en dat geldt voor alle staten in de VS, nog steeds niet of onvoldoende gerecycleerd wordt. Op deze camping staat er al wel één container waar je blikjes en flessen van glas en plastic in kwijt kan. Al het andere, zoals de kleine lege gascontainers, papier, karton of groenafval moet in de ‘trash’-bak. Dit is het meest “geavanceerde” sorteersysteem dat we tot hiertoe zagen! We zijn dan ook in California waar men op dit vlak al wat verder is. Op de meeste plaatsen in andere staten, ook in National Parks gaat alles in eenzelfde afvalbak. We beseffen dat dit negatief overkomt maar het is de spijtige realiteit. Een “Inconvenient Truth ” zeg maar. Gereden: vanmiddag pas.