Reisverhaal «USA 20»

Canada & Noord Amerika | Verenigde Staten | 0 Reacties 21 Maart 2017 - Laatste Aanpassing 01 April 2017

USA 20

22/03. Vanmorgen is het bewolkt met hier en daar een blauw gaatje, het gaat niet echt warm worden vandaag. Gisterenavond kregen we vanaf 20u. een flink onweer te verduren. De flitsen in het gebergte spraken boekdelen. Even na half tien leek het of er eikels uit de bomen op het dak van Mwenzi vielen. Binnen in een auto klinkt dat natuurlijk heel hard maar we kennen dat geluid, het is niet de eerste keer dat we zoiets op ons dak krijgen, letterlijk dan. Alleen, we stonden helemáál niet onder een boom… en het lawaai werd steeds krachtiger. Zo krachtig dat we tegen elkaar moesten roepen om mekaar te verstaan! We begonnen te vrezen dat de hagelbollen de zonnepanelen zouden beschadigen maar het begon nòg harden te hagelen en we vreesden dat zelfs de voorruit van Mwenzi, die al twee keer een flinke tik had gekregen, het zou begeven. Toen we echter de blindering van de voorruit openden om te kunnen kijken zagen we dat die nog intact was. Afgevallen bladeren en takjes bedekten de weg maar van hagelbollen zagen we niets. Allicht waren die naar het laagste gedeelte van de weg gerold en lagen ze in het gras te smelten want de temperatuur was nog rond de 10ºC. De bekogeling duurde niet langer dan 5minuten maar dat was lang genoeg. Vanmorgen spraken we enkele andere kampeerders en die spraken van hagelbollen van 1 inch doormeter (da’s 2,54cm)! Misschien waren ze iets kleiner… ze waren alleszins veel te groot voor ons ! Dat hebben we dan ook weer gehad.
Gisterenmiddag kregen we het goede nieuws dat ons pakketje vanuit België vertrokken was. Het is onderweg naar een contact-adres in San Francisco. Hopelijk komt het spoedig en wel aan zodat we terug van start kunnen. Gereden (sinds gisterenmiddag): 64km.

23/03. Zwaar bewolkt met laag hangende wolken, max. 12ºC. Maar er kwamen in de voor-en namiddag wel enkele zonnescheutjes door en dus zijn we flink gaan wandelen. Aan wandelpaden is er geen gebrek, in de directe omgeving van de campground zijn er een drietal waarvan de “Marble Falls Trail” met 6km enkel de langste is. Die eindigt, na een klim van een goede 770m, aan de… Marble waterval. Een eindje op de “Hospital Rock Trail” zagen we, in de rotsbodem, een aantal mortieren of maalputten die de oorspronkelijke bewoners van dit gebied gemaakt hebben. Het Monache volk woonde hier tot 1870. De blanken die in dit gebied doordrongen brachten, gewild of ongewild, de pokken tot bij deze mensen en velen verloren het leven. Een deel van de bevolking trok weg uit de streek. Afstammelingen van deze vluchtelingen leven nog in de omgeving van Sequoia NP.
Zonet zagen we weer een Grondeekhoorn onder Mwenzi lopen. Toen we hem volgden zagen we, door een gat in de onderplaat, een soort vod hangen. Toen we die helemaal er vanonder hadden getrokken bleek het een vrij groot stuk doek te zijn zoals gebruikt wordt om bepaalde delen van de motor te isoleren. Met de hand voelend naar meer, trokken we er nog een deel isolatie uit die perfect paste in de vorm van het doek. Misschien lag dat stuk daar al van onze vorige “Pack Rat” bezoekers en wilden de Grondeekhoorns het alleen maar meenemen, we weten het niet. We gaan morgen in alle geval maatregelen treffen om de dieren, ALLE dieren, uit de motorruimte weg te houden, nu is het genoeg geweest. Gereden: 0km.

24/03. Zonnig, nadien bewolkt en miezerige regen, tot 15ºC. Vanmorgen een aangename babbel gedaan met onze “Host”. Op vele campings van de National Park Service is er een aparte plek voorzien voor een Host. Dat zijn vrijwilligers die toezicht houden op de camping, checken of iedereen z’n staangeld betaalde en iedereen wat wegwijs maakt. Meestal is het een ouder echtpaar die dit niet voor de eerste keer doen en dus ook de streek al wat kennen. In ruil voor hun werk krijgen ze een standplaats met “full hook-up”. Misschien legden we dat begrip al eerder uit maar het betekend dat ze aansluitingen hebben voor drinkwater, elektriciteit, grijs en zwart water (grijswater: gewoon afvalwater, zwart water: toiletafval). Je kan je, als VS-staatsburger, kandidaat stellen om op een bepaalde camping, in een bepaald NP en voor een bepaalde periode, host te zijn. De Parkservice zoekt dan één of meerdere kandidaten uit voor de tijdsduur dat er iemand nodig is. Eerdere ervaring in die specifieke camping is natuurlijk een voordeel om toegewezen te worden. Sommige host’s staan soms meerdere maanden op die camping. Het echtpaar dat dienst deed aan Painted Rock, Arizona, verbleef daar zes maanden, het hele seizoen, want in de zomermaanden sloot die camping wegens te heet. Het zijn niet alleen mensen uit het koude noorden die de winter op deze manier in het zuiden komen doorbrengen, soms is het omdat ze gewoon graag op die plek verblijven. Zo ook onze camphost Tom en z’n echtgenote Carmen die van Texas zijn en dus ook wel aangename winters thuis hebben. Maar omdat ze de streek zo mooi vinden komen ze graag naar hier. Zij zullen hier ‘hosten’ tot eind Mei.
We zijn vandaag ook weer even naar Three Rivers gereden om wat mailverkeer te regelen. Goed nieuws gekregen over een pakketje dat vanuit België werd verstuurd. Aangezien het weekend is wachten we tot zondag om hier te vertrekken en richting San Francisco te reizen waar we onze spullen zullen kunnen afhalen. Gereden: 44km.

25/03. Het heeft de hele nacht geregend, op het moment is het wat droog maar meer regen wordt verwacht, heel onstabiel weer. Gisteren deden we wat inkopen in de Village Market in Three Rivers. Op vrijdagmorgen barbecuen ze oa varkensribben, kippenbouten en sate’s van rundvlees en kip. Vorige week geprobeerd en goedgekeurd. Nu was het de beurt aan de varkensribben… ook goedgekeurd, lekker. In een “hardware-store”, een soort plaatselijke “”Brico” vonden we een knaagdieren afschrikkend middel. We willen onze Mwenzi-bezoekers-ontmantelaars niet vangen of doden, afschrikken is voldoende. Het zijn papieren zakjes met een sterk geurende substantie die je kan deponeren op de plaatsen waar je geen knaagdieren wil hebben. We legden enkele in de omgeving van de vooras en eentje in het motorcompartiment. Hopelijk doet het spul z’n werk. Onze ‘host’ Tom raadde ons ook “pepperspray” aan, het middeltje dat hier bij nogal wat vrouwelijke bewoners in de handtas wordt meegenomen tegen ongewenst “gezelschap” en dat door wandelaars wordt meegenomen als afweermiddel tegen al te opdringerige beren.
Dit is trouwens berengebied, Zwarte beren dan (Grizzly’s zitten hier niet). Kampeerders en wandelaars wordt uitdrukkelijk aangeraden voedsel of sterk ruikende spullen, zoals tandpasta en dergelijke, niet in de auto te laten maar alles in de alom tegenwoordige bruine “Bear-proof” koffers te steken. Tot hiertoe zagen we geen beren maar voorzichtigheid met deze krachtige dieren is altijd beter. De foto’s van een door een beer bezochte auto spreken boekdelen. Overigens is de Zwarte beer niet het enige grotere zoogdier. De Panter, of “Mountain Lion” huist ook hier in het voetgebergte van de Californische Sierra Nevada. Ook die zagen we nog niet, maar ook met deze grote kat dient tijdens een wandeling rekening gehouden te worden. Vooral ouders van kleine kinderen wordt ten stelligste aangeraden hun kroost in het oog te houden. Voor ons, Europeanen, klinkt dat heel bangelijk maar hier is men nog gewend om samen te leven met deze dieren. In Europa zijn we dit al lang afgeleerd omdat alle grote predators zijn uitgemoord. Gereden: 0km.

26/03. Zonnig met lichte bewolking, tot 22ºC. We zijn niet uit Sequoia NP vertrokken zonder nog even afscheid te hebben genomen van Tom en Carmen. Via Three Rivers naar Visalia gereden en daar een “laundry” opgezocht. Een propere wasserij met zo goed als nieuwe machines met grote capaciteit. ’t Was nodig want we hadden een flinke hoop wasgoed. Voor ons is het nog altijd verbazend hoeveel mensen er hier gebruik maken van zulke wasserijen. Alle was wordt hier ook in drogers gestopt, een waslijn buiten in de wind zie je maar uitzonderlijk. Verder noordwaarts tot Fresno waar we in de plaatselijke Camper World zaak nog wat extra kochten tegen knaagdieren die een voorliefde hebben voor motorruimtes en isolatiemateriaal. In Los Banos vonden we een Walmart en een goede plek om te overnachten. We konden er ook vrij goede wifi ontvangen en konden zo nog één en ander opzoeken op internet, kwestie van een plek te vinden om volgende nachten te kunnen staan. In de omgeving van San Francisco zijn er geen Walmart’s waar je kan overnachten en campings of RV parken zijn schaars. Ofwel zijn campings nog niet open, ofwel zijn ze volzet. RV-parken zijn ook soms al volzet, in elk geval zijn ze, naar onze normen peperduur, sommige tussen de $85 en $116… per nacht ! Gereden: 254km.

27/03. Zonnig, tot 19ºC (aan de kust). Vroeg vertrokken. Gisteren vonden we op internet een kamping, niet zo ver van waar we de volgende dagen willen zijn en waar we hopelijk nog een plaats vinden. Via San Jose naar de interstate 280, onder Palo Alto door tot de afslag met CA-92. In Half Moon Bay naar het plaatselijke State Park maar daar was alles volzet, we waren een half uurtje te laat. Dan maar een ander alternatief opgebeld en na enige aarzeling meldden die ons dat er nog een plek beschikbaar was. We staan nu dus op het “Pelican Point RV Park”, met zicht op de Pacific, de Grote- of Stille Oceaan (die vandaag nogal woelig is want d’r staat een briesje).
Een eerste wandeling langs de kust en naar het strand maakt duidelijk dat er veel mondaine ‘huisjes’ staan. Ze staan vrij dicht naast elkaar en ze zijn niet van de kleinste. Opvallend waren ook de mooie bloemenvelden die hier overal opduiken en de borden langs de weg die richting geven in geval van een tsunami. Het is hier, even de “San Andreas Fault" ter herinnering brengend, nog steeds aardbeving-gevoelig gebied. De San Francisco aardbeving in het verleden was daar een gevolg van maar een flinke schudding in zee kan ook aan land zware gevolgen hebben. Een gewaarschuwde toerist…
Van hieruit zullen we afspraken maken om onze zendingen te kunnen ophalen. Nadien moeten we een garage bezoeken om Mwenzi een verse-olie-beurt te laten geven. De reservesleutels van Mwenzi die we, na de diefstal, in onze garage in Wuustwezel hebben laten bijmaken en die hierheen werden gestuurd moeten ook nog ingelezen worden in de boordcomputer. De Fiat-garage in Burlingame moet dat karweitje kunnen klaren. Da’s de volgende opdracht want slechts één stel sleutels hebben is niet echt een geruststellend gevoel. Gereden: 195km.

28/03. Zon en frisse wind vanuit zee, 20ºC. Vandaag is uitslaap- en douchedag. We hadden vandaag weer een FaceTime dag met vrienden en dus moesten we om 12u paraat zijn. In België is het dan 21u. Na de middag zijn we de plaatselijke “Fish Market” gaan opzoeken voor wat lekkers, we zitten hier per slot van rekening aan de zee. Alhoewel we gisteren toch ook wel wat rapporten gelezen hebben van zwaar vervuild zeewater in sommige havens aan deze kust. We deden ook een belangrijke ontdekking in de “New Leaf Community Market”, een warenhuis in Half Moon Bay. Je kan je als niet-Amerika-reizende-Europeaan niet voorstellen wat het is om een lekker Belgisch, Frans, Duits of noem maar op- brood te eten. “Eet- en verteerbaar brood” is hier ongelofelijk moeilijk te vinden ! Ze bakken er niets van. Maaaaar !… in voornoemd warenhuis(je) vonden we zo waarlijk Ciabatta (met Rozemarijn en zeezout!). Goed afgebakken en vederlicht. Lang geleden dat we nog zo genoten van wat brood… Aan een fruitkraampje op de terugweg kochten we wat Californische aardbeien en Mexicaanse mango’s. Dat was ons dessert en ze waren heerlijk. De Californische Navel-appelsienen die we hier al een tijdje aankopen aan kraampjes langs de weg zijn trouwens ook excellent . Gereden: 18km.

29/03. Zon en meer in het binnenland tot 23ºC. Vanmorgen naar Palo Alto gereden waar we hadden afgesproken met onze contactpersoon die ons onze pakketjes zal overdragen. Eén ervan bevat reservesleutels van Mwenzi. Die hadden we, na de diefstal, in onze garage in België laten bijmaken en naar hier laten versturen. We hadden afgesproken bij “Tootsie’s” een taverne in de Stanford University omgeving. Maar eerst zijn we wat gaan verkennen / wandelen in de omgeving. Opvallend waren de vele nieuwe winkels en winkelcentra. In de omgeving van de universiteitsgebouwen wordt trouwens ook flink bijgebouwd. We passeerden ook een showroom van het automerk Tesla met daarin een Tesla-model dat we nog niet in Europa gezien hadden en dus gingen we binnen om een kennismaking van deze toch wel revolutionaire wagens. Het ging om de Tesla Model X. Vierwiel aangedreven, en de batterijen volledig geïntegreerd in de bodem van het chassis. In combinatie met de twee laag geplaatste elektromotoren geeft dat een héél laag zwaartepunt. Prachtige wagen ook, met zes ruime plaatsen en achterdeuren die als vleugels openklappen. De uitvoering hiervan is ook een stukje technisch vernuft. Het viel achteraf trouwens op hoeveel Tesla’s er hier rondrijden, we zagen er op onze weg naar onze camping minstens 15, weliswaar allemaal Model S. Indrukwekkende wagen, ook de rijprestaties. Een volgende model zit in de pijplijn, Model 3 is nog niet in fabricatie maar zou vanaf $35000 kosten. In het algemeen zijn de prijzen van auto’s in de VS lager dan in Europa. Ook de Tesla Model S is hier stukken goedkoper. Vooral omdat er van overheidswege nogal wat premies worden uitbetaald voor deze wagens. Kijk maar op https://www.tesla.com/modelx en verder.
Achteraf hadden we een heel aangename lunch met onze gaste bij Tootsie’s. Eindelijk hadden we terug de zaken die we nog misten. Maar de sleutels voor Mwenzi moesten nog “ingelezen” worden in de boordcomputer van de wagen en dus gingen we naar Burlingame. Om een lang verhaal kort te houden, bij Fiat kon men de sleutels niet inlezen omdat hun computer dit Fiat model (Fiat Ducato) niet herkent, omdat die gewoon niet bestaan in de VS. Toen we opmerkten dat misschien Dodge, met hun gelijkaardige Promaster bestelwagen, dat misschien wél kon, kregen we het adres van de hoofdverdeler 25km verder. Weer het korte verhaal: ook zij konden de sleutels niet inlezen omdat ons chassisnummer niet herkend wordt. Hier eindigde dus onze queeste en onze hoop op een tweede stel sleutels. Nu kunnen we ze enkel gebruiken om deuren te openen of te sluiten, niet om te starten. Gereden: 139km.

30/03. Zonnig met een frisse zee-westenwind, tot 19ºC. Vanmorgen afspraak gemaakt bij een garage die gespecialiseerd is in Europese auto’s, wat dat ook moge betekenen, we zien wel. Gisteren, na het debacle om de sleutels te laten inlezen ontging ons ook het vertrouwen om in die garages een olie-verversing te laten doen. Morgen gaan we bij eCar zien wat die kunnen. We moeten eerlijk zeggen dat, na de olie-verversing in Amarillo(TX), ons vertrouwen in garage-competenties niet erg hoog ligt. De lezer herinnert zich misschien het teveel aan olie dat werd bijgevuld en de schroeven die niet teruggeplaatst werden in de bodemplaat. We willen zelf ook een blik werpen onderaan de motorruimte om de schade op te meten die door verschillende knaagdieren is aangericht. Da’s dus de planning voor morgen. Vandaag ook nog een lekker brood gaan halen bij “New Leaf Community Market”. Gereden: 12km.

31/03. Zonnig met frisse westenwind en tot 22ºC. Palo Alto ligt in het centrum van Silicon Valley en huisvest niet alleen de beroemde Stanford University maar ook een aantal belangrijke high-techbedrijven zoals Hewlett-Packard, Facebook en Tesla Motors. De stad werd vernoemd naar een 33 meter hoge boom die in een park in de stad staat genaamd “El Palo Alto”. Het is een Kustmammoetboom ofte Sequoia sempervirens.
Het adres van de garage waar we vandaag olie lieten verversen kwam als tip van de fotografie-winkel waar we SD kaarten gingen zoeken voor onze camera. BearImages in Palo Alto is een prima adres voor fotobenodigdheden.
De eCar garage bleek inderdaad dat soort garage te zijn waar je met gerust gemoed je meest waardevolle thuis wil achterlaten voor een olie-onderhoudsbeurt. Toen we de eigenaar ook vertelden over ons sleutelprobleem zou hij proberen ook dat op te lossen. Hij had, vermits hij gespecialiseerd was in Europese auto’s verschillende scanners. Alle hoop was welkom natuurlijk. We lieten Mwenzi in handen van de specialisten en zijn een flinke wandeling gaan maken in Palo Alto, men had minstens 3 uur nodig zei men ons nog. Onderweg bezochten we een showroom van McLaren, een bekende naam op de race-circuits. Ze bouwen ook mooie sportwagens, afijn het model dat we daar zagen toch. Even verder was Tesla weer vertegenwoordigd, ja, je ziet die wagen hier toch wel veel rijden. Na de lunch zijn we terug naar de garage gegaan waar Mwenzi al terug buiten stond te wachten. Oliefilter was vernieuwd (die hadden we zelf vanuit België mee) en olie ververst. De sleutels echter konden niet ingelezen worden. De garagist kon blijkbaar wel tot bij de boordcomputer maar blijkbaar moet het toch niet gewerkt hebben zoals het dat zou moeten. Spijtig. Wat we tijdens een tussen-bezoekje wel konden vaststellen, toen Mwenzi al op de brug stond en de bodemplaat onder de motor was weggehaald, was dat er een grote lap materiaal verdwenen was. Het doek (zie foto) dat door Grondeekhoorns door een gat van de bodemplaat werd getrokken was maar een deel van een groter oppervlak dat verdwenen is. Blijkbaar gaat het niet om isolatie maar om een soort “pamper” die kleine olie-lekjes moet opvangen zodat ze niet op de weg terecht komen. Blijkbaar was dat nog allemaal in prima staat want anders hadden de knaagdieren er geen interesse voor betoond. Al bij al valt dit dus wel mee. We zijn tevreden over de eCar garage, een aanrader. In Amarillo(TX) betaalden we (voor een slecht uitgevoerde oliewissel) $165 (inclusief een oliefilter), bij eCar was dat $43 (met een eigen oliefilter)…
Op de camping teruggekomen hebben we onze gastanks laten vullen en de watervoorraad aangevuld want morgen vertrekken we hier. Gereden 90km.