Reisverhaal «USA 23»

Canada & Noord Amerika | Verenigde Staten | 0 Reacties 16 April 2017 - Laatste Aanpassing 22 April 2017

USA 23

16/04. Regen en hevige buien tot 17u., max.14ºC. We staan nu (18u) op de Elk Prairie Campground van het Redwood National & State Park. In hun streven naar het beschermen van deze Redwood bossen hier aan de kust tussen Eureka en Crescent City, zijn beide park-organisaties versmolten. We hadden een aantal mooie plekken gevonden langs een riviertje maar om geen takken op Mwenzi te krijgen zijn we hogere gronden gaan opzoeken waar ook geen bomen staan. Het natte weer is tè riskant. Hier overnachten we ook.
Zonet moesten we even het schrijven onderbreken (nou ja, ‘moesten’…) omdat er vlakbij drie Roosevelt Elk (Cervus canadensis roosevelti) kwamen foerageren. Het is één van de drie ondersoorten Elk ofte Wapiti die de USA rijk is. Die in Yellowstone zijn de Rocky Mountain-wapiti (Cervus canadensis nelsoni).
De dieren benaderen wordt ook hier ten stelligste afgeraden op de vele borden die alom staan. Terecht, want Elk kan de ene moment rustig staan grazen maar als je naar hun smaak te dicht komt, kunnen ze je bijzonder snel op hun gewei nemen. Dat zagen we al in Yellowstone, jaren geleden. Het is dus een gemakkelijke luxe als de dieren langs de auto komen grazen, als je dan zelf rustig bent stoor je ze niet. Kort daarvoor zagen we op een struikje hier vlakbij, een voor ons nieuwe soort Kolibrie. Heel waarschijnlijk betreft het de “Rufous Hummingbird” ofte Selasphorus rufus. De “Allen’s Hummingbird” is er eentje die er sterk op gelijkt maar het verschil is op zicht niet te zien. Dus we gokken op de Rufous omdat die algemener voorkomt.
Het grote verschil met de Redwoods hier en die in het Humboldt State Park is dat deze bossen aan de kust gelegen zijn. Ze zijn dus meer onderhevig aan stormwinden maar krijgen, door meer mist en nevelvorming, meer vocht. Redwoods houden niet van regen, wel van mist en nevel die ze via hun bladeren opnemen. Ze hebben trouwens twee ‘soorten’ bladeren die elk op hun specifieke hoogte een aparte functie hebben. Je zou ze ook naalden kunnen noemen maar vermits naalden ook bladeren zijn, houden we het daar op. De bladeren aan de top van de boom krijgen het meeste licht en kunnen dus ook klein blijven, wat dan weer goed is voor de opname van water via mist. De bladeren lager op de boom zijn groter om meer zonlicht te kunnen opnemen voor de fotosynthese. Indrukwekkend niet ? Gereden: 90km.

17/04.
De “Scenic Parkway” die we wilden nemen vandaag is afgesloten omdat er een Sequoia op gevallen is. Je zou dan denken; da’s snel opgelost met een boomzaag maar bij deze bomen ligt dat iets anders. Niet alleen kom je er niet met ‘een boomzaag’ feit is ook dat de weg gewoon kapot is geslagen door het gewicht van de reuzenboom. Een brede diepe deuk die moet opgevuld en geasfalteerd worden. Tussen twee buien door beslissen we om een stevige wandeling te maken. “Stevig” in de zin van: ’t is al wat geleden en het weer is alles behalve aangenaam. We vertrekken vanuit het VC en nemen het Prairie Creek Trail dat ook naar de “Corkscrew Tree” leidt. Waarom die zo heet is op de foto te zien, hoe het komt ?… theorieën en speculaties. Feit is dat deze bossen helemaal anders zijn dan de Humboldt Redwoods. We zien hier veel meer “clusters” van bomen. Eén dikke, oudere boom met daaromheen tal van kleinere, jongere bomen. Soms met omtrekken van vele tientallen meters! Het lijkt wel of de ‘kleintjes’ de grote beschermen tegen de wind. Maar je kan je daar veel bij voorstellen. Ook de vochtigheidsgraad in deze bossen is niet alleen van het recente weer veel hoger. De bodem is hier bedekt met veel meer varens dan in het Humboldt SP en loofbomen staan vol met mossen. Baardmossen hangen bij trossen van de takken. Dat dit een extra gewicht veroorzaakt als dat allemaal vocht opneemt zie je aan het feit dat bijna al die bomen scheef hangen. Denk maar aan de foto’s van enkele kampsites in Elk Prairie Campground.
De Corkscrew-boom is indrukwekkend. Je vraagt je af hoe die kan blijven rechtstaan maar dan komt die beschermende functie van de omliggende bomen terug boven.
Vandaar namen we een stukje dezelfde weg terug en via een ander pad ging het naar de “Big Tree”, ja, we zagen al wat ‘Big Tree’s’ en we moeten toegeven dat deze, met z’n 92,6m, niet echt indrukwekkend was. Gewenning ? Het was toch een mooie wandeling en een aanrader voor wie weer een ander Redwood Forest wil meemaken. We blijven het zeggen omdat we het telkens weer zelf ervaren; deze bossen zijn INDRUKWEKKEND.
Na de wandeling en de lunch zijn we noordelijker gereden, naar Klamath en de Klamath Camper Coral. Na enige verkenning in de omgeving was dit het enige alternatief om niet in de modder te hoeven staan want het regent met bakken. Gereden: 50km.

18/04. Er waren vanochtend enkele blauwe plekjes aan de hemel !!! Dus gauw weg van Klamath richting Crescent City waar we alvast de “Vista Point” willen aandoen omdat je daar een zicht zou hebben op de stad, z’n haven en de zee. Onderweg in dikke mist gereden met veel opstoppingen aan wegenwerken. De regen van afgelopen maanden eist duidelijk een tol aan de wegeninfrastructuur door de vele weggespoelde wegdelen. Vooral in bergachtige streken, zoals de kust, is er werk aan de winkel. Het “Vista Point” was interessant maar we wilden graag ook zo snel mogelijk naar de kust zelf via de Crescent Beach en Crescent Beach Overlook. Tegen die tijd en dan vooral hier aan de kust, was de zon al goed actief en dus was het de moment om een goede strandwandeling te maken. We waren er zo goed als alleen en het water was aan het aftrekken.
Op het strand lagen de dollars voor het rapen, “Sand Dollars”. Clypeasteroida of zanddollars zijn een soort zee-egels waarvan de skeletten soms op het strand aanspoelen. We vonden vele fragmenten, anderen waren beschadigd of minder regulier gekleurd maar we vonden ook een aantal mooie exemplaren. Vandaar ging het naar het VC. Alles in versneld tempo omdat we het mooie weer zoveel mogelijk wilden benutten. We zochten namelijk info over de plaatselijke musea, voor als het morgen weer zou regenen…Nadien verkenden we een beetje het stadje en vooral ook de haven. Hier waren ook een aantal kleine vishandels gevestigd en daar willen we altijd eens gaan kijken wat die te bieden hebben. En weerom waren we verrast door het beperkte aanbod. Het lijkt bijna hilarisch als je ziet wat een aanbod een viswinkeltje in een, noem maar op, dorpje in België te koop aanbiedt. Hier had men wat ingevoerde Zalm, Rotskabeljauw en nog een soort vis, wat Oesters, grote Garnalen en gekookte Dungeness Crab… en dan heb je het zowat gehad. Meer is er niet. Als je ziet wat een vissersvloot hier ligt te dobberen ! Raar. We zagen later op een van de kaaien een vissersbootje lossen en die had enkele containers van +/- 1 kubieke meter vol met Dungeness Krabben bij. Grote krabben zijn het, te vergelijken met de grotere Noordzeekrabben van bij ons.
Op één van de verlaten aanlegsteigers in de haven lagen een aantal Californische zeeleeuwen te zonnen. Een prima kans om deze dieren even te fotograferen. Niet optimaal vanwege de stijger en het licht op dat moment maar toch de moeite. Een passerende “Western Grebe" mocht er ook op. We brachten ook een bezoek aan het “Battery Point Lighthouse”, een sfeervol vuurtorengebouw in een mooi decor, echt de moeite. Je kan het enkel bereiken bij laag water.
Terug op de kade van de haven zagen we ook een oudere man z’n netten in het water gooien om krabben te vangen. Het is een soort vangnet dat voorzien wordt van wat aas, in dit geval een kippenbil, en in het water wordt geworpen. Na een kwartiertje wordt het net opgehaald en meestal zitten er dan al een paar Rotskrabben aan het kippenmenu. Toen we onze interesse lieten blijken beloofde de man ons een mooi avondschotel te bezorgen. We kochten van hem twee mooie Rotskrabben voor $10. Het was een heerlijk, verser kan niet, avondmaal dat we klaarmaakten op de “Shoreline RV Campground”, met zicht op de zee. Gereden: 64km.

19/04. Bijna de hele nacht regen gehad, zo ook de gehele dag met flinke buien tussendoor, max.11ºC. We waren dankbaar dat we gisteren zo een mooie dag hadden, dat was lang geleden en het zal blijkbaar ook weer even duren voor we droog zullen zitten buiten. We hadden gisteren van de zon ook gebruik gemaakt om een aantal muurschilderingen, die over het hele stadje verspreid liggen, te gaan bekijken. Het VC heeft een mapje met info over elk kunstwerk.
Vanmorgen hielden de buien ons er niet van om een lange strandwandeling te maken aan Crescent Beach waar het laag water was. De onwaarschijnlijke massa drijfhout dat langs de kust aangespoeld is, inspireert weer enorm en dat aanhangwagentje voor Mwenzi kwam weer duidelijk op het verlanglijstje. Maar wat een gewicht heeft dat allemaal, waarschijnlijk door al het zout dat er in achtergebleven is. Ook volume, want het strand ligt ook bezaaid met enorme boomstammen en wortels, in prachtige vormen gewrochten en door de zee gepolierd. De badkamer in Mwenzi werd nadien herschapen in een grote droogkast, alle kleding was uiteraard doornat.
We lunchten in het “Chart Room” een restaurantje in het haventje waar veel plaatselijke bevolking komt eten. We hadden een plaatsje aan de raam en konden de vele Californische zeeleeuwen op enkele pontons in de haven zien liggen. Neen niet ‘zien zonnen’ maar zien liggen in de regen die inmiddels weer met bakken uit de donkere hemel viel. In de toiletten van het restaurantje vonden we een erg toepasselijke tekst die we als volgt vertaalden: “Leven is niet wachten tot de storm voorbij is, maar te leren dansen in de regen.” Mooi hé !
Nadien zochten we de bibliotheek op om mail op te halen en deze tekst te schrijven. Seffens gaan we nog even naar Point St. George in het noord-westen van Crescent City en zullen waarschijnlijk de Walmart parking opzoeken om te overnachten. Gereden: 24km.

20/04. Zon!!!, alleszins hier aan de kust, als we achterom kijken ziet het er minder fraai uit. We halen vandaag toch al 12ºC. Vooraleer we noordoost vertrekken gaan we nog eerst even langs de kust, voor een laatste keer naar de Pacific-coast. We wilden nog even Castle Island zien, een belangrijk vogeleiland van slechts 0,06 vierkante kilometer. Het is niet toegankelijk ter bescherming van de vogels en zeezoogdieren die er komen rusten en broeden waaronder ongeveer 100.000 Zeekoeten, de grootste kolonie in de Pacific. Het is ook een mooie tussenstop voor de al eerder beschreven “Aleutian cackling goose” (Branta hutchinsii leucopareia). Uiteraard broeden en verblijven nog vele andere zeevogels het eilandje, net als de Gewone zeehond, de Noordelijke zeeolifant, de Californische zeeleeuw en de Stellerzeeleeuw.
We vergaten afgelopen dagen eigenlijk ook te vermelden, bij heel die toevloed van informatie, dat Crescent City sinds 1933 al 32 tsunami’s te verwerken kreeg! Vijf daarvan veroorzaakten schade. De meest schadelijke was die van maart 1964 als gevolg van de aardbeving nabij Anchorage, Alaska. Bij deze Tsunami werden hier toen 11 mensen gedood en 1 persoon wordt nog steeds vermist, 289 woningen werden vernietigd. Het was de ergste en meest vernietigende tsunami die ooit de Stille Oceaan kust van de VS teisterde. Een meer recente was ten gevolge van de zeebeving in 2011 die een nog grotere tsunami veroorzaakte in Japan. Toen werd de haven van Crescent City zwaar beschadigd.
De reis gaat vandaag echter verder richting Oregon via Grants Pass, waar we boodschappen doen en verder tot Rogue River waar we een camping opzoeken bij de rivier. De rest van de dag spenderen we aan de was doen en Mwenzi een uitgebreide kuisbeurt geven…en van het droge weer genieten. Gereden: 164km.

21/04. Zon na een koude nacht en we halen 23ºC. Vanmorgen even verder gezocht naar een goede kaartenboek voor Oregon. Onze keuze is de Benchmark “Road & Recreation Atlas” die we ook al van Californië gebruikten. We vonden hem enkel in het Barnes & Noble filiaal in Medford. Nier ver daarvandaan was ook een nieuw RV park en dat wilden we graag uitproberen en een goede douche nemen. Het is er uiteraard allemaal nieuw, niet altijd even doordacht maar functioneel. Wat wèl erg stoort is het feit dat het allemaal “Full Hookup” sites zijn. De grote RV’s dicteren tegenwoordig hoe een campground wordt ingericht. Zo is er voor ons, met een Europees grijs- en zwartwater systeem geen dumpplaats voorzien… We betalen dus ook mee voor elektriciteit alhoewel we er geen nodig hebben. De grote Amerikaanse campers en caravans met zoveel ruimte op het dak voor zonnepanelen hangen hier allemaal aan het stroomnet… onwaarschijnlijk is het. Voor de rest gaan we trachten de blog bij te werken. Gereden: 48km.