Reisverhaal «USA 26»

Canada & Noord Amerika | Verenigde Staten | 0 Reacties 06 Mei 2017 - Laatste Aanpassing 14 Mei 2017

USA 26

06/05. Bewolkt en felle, koude wind, tot 13ºC. Alles is weer proper en gedroogd… Samen de kaarten en de voorlopige planning doorgenomen en een wandeling in de omgeving gemaakt. Mwenzi kreeg een beperkte poetsbeurt en nieuwe ruitenwissers. Dit nieuwe RV Resort zou een heel rustige plek kunnen zijn maar hier niet ver vandaan moet er een schietstand zijn want vandaag, zaterdag, hoorden we de hele dag schoten weerklinken. Da’s ook de VS. Gereden: 0km.

07/05. Bewolkt en later wat zon, tot 17ºC. Vanmorgen zijn we naar Boise gereden, de hoofdstad van Idaho. We bezochten er een filiaal van Cabela’s en een winkel van Rei. Beiden hebben toffe buitenspullen (outdoor-stuff zoals ze hier zeggen) en wat winkelen is ook al lang geleden, dus waarom niet ? We lunchten in het China Grand Buffet. Vandaar zuidoost naar Mountain Home gereden waar we het VC bezochten en info ophaalden die verband houdt met onze verdere reisplannen. Vanavond gaan we alles doornemen op de parking van de plaatselijke Walmart waar we ook zullen overnachten. Gereden: 133km.

08/05. Zonnig, lichte wind en tot 18ºC. We nemen vandaag een ‘omweg’ om de Shoshone-Indianen te ontlopen… De weg die ons naar “Craters of the Moon National Monument” zal leiden is weerom een deel van de US-20 die we eerder beschreven (05/05). Het is blijkbaar niet de weg die de meeste toeristen nemen, echter wel een historische route die de pioniers, op weg naar Oregon namen tijdens hun ‘grote trek naar het westen’. Het is een soort ‘doorsteek’ en werd vanaf 1862 gebruikt omdat de oorspronkelijke route, die zuidelijker ligt, belaagd werd door Shoshone’s en er bij schermutselingen al verschillende pioniers waren omgekomen. De route werd in 1820 al ontdekt door pelshandelaars en werd meer bekend toen er in 1852 goud werd gevonden in de omgeving. Dat was uiteraard niet naar de zin van de Indianen die de pioniers het leven zuur maakten. In 1862 leidde ene Timothy Goodale een grote karavaan Idaho pioniers via deze weg om. Sindsdien werd de route de “Goodale’s Cutoff” genoemd. Als je het landschap nu ziet, vanaf de luxueuze tweebaans-weg, is het nauwelijks voor te stellen dat 150 jaar geleden de pioniers/emigranten hun huifkarren door dit enorme, golvende landschap stuurden. Het oorspronkelijke “Oregon Wagon Trail” loopt ongeveer waar nu de Interstate 84 en 86 lopen. Tussen Boise(ID) en Pocatello(ID) zijn er nogal wat plaatsen die deze historische weg in herinnering brengen. Zoals de plek waar de pioniers die naar Californië wilden gaan, zich afscheidden van diegenen die verder naar Oregon wilden. Op een andere plek met rotsige bodem kan je diep ingesleten sporen zien die, de met ijzer beslagen houten huifkarwielen, in het gesteente hebben achtergelaten.
Voorbij het stadje Fairfield vinden we links van de weg de “Stanton Crossing Campground” veel woorden voor een kleine (gratis) camping waar we willen lunchen. Bij nader inzien en omdat het zo’n mooi weer is besluiten we hier te blijven en te overnachten. Kort na de lunch kunnen we een beeld maken van een Grondeekhoorn die uit een boomholte kijkt. De determinatie van de soort geeft echter moeilijkheden want er komen in deze contreien wel vier soorten Grondeekhoorns voor. We hopen morgen een duidelijker beeld te krijgen van deze rakkers hier op de camping. De “Craters of the Moon” blijven nog wel even op ons wachten. Gereden: 143km.

09/05. Zonnig mooi weer met soms toch felle wind en max. 23ºC. We moeten daarbij wel vertellen dat we al een paar weken op hoogtes zitten die variëren tussen de 1100 en de 1500m. Op het “Craters of the Moon National Monument and Preserve”, waar we vanmorgen naartoe zijn gereden en waar we dit prachtige weer hebben, ligt de camping zelfs op 1783m hoogte.
Dit gebied bleef lange tijd een witte vlek op de kaarten, al werd het wel gebruikt door de Shoshone Indianen bij hun jaarlijkse migratie. Pioniers die de Goodale’s Cutoff volgden omzeilden meestal de lavabedden die nu het monument vormen. Het waren eerder geologen die in 1901 en 1923 het gebied verkenden en een zekere Robert Limbert uit Idaho die de aandacht op het gebied vestigden wat uiteindelijk in 1924 tot de bescherming ervan zou leiden. Het is een deel van de geologisch zeer actieve gordel die door de vallei van de “Snake River” loopt en die “The Great Rift” wordt genoemd. Het zijn een reeks kloven en spleten waarlangs de magma naar boven werd gestuwd die nu dit grote gebied bedekt. In deze streek is het ongeveer 15000 jaar geleden begonnen met nog een ‘laatste’ opwelling ongeveer 2000 jaar geleden. Geologen verwachten echter nog meer uitbarstingen in de toekomst. Het is trouwens slechts een onderdeel van het geologisch fenomeen dat zich over de staat verspreid van west naar oost en tot de geologische activiteit van Yellowstone (Wyoming) leidde. Ook daar is men bedacht op nog meer vulkanisme in de toekomst. Maar vandaag bleef het rustig … Na een bezoekje aan het VC, maakten we enkele wandelingen langs verschillende bezienswaardigheden. Zo zijn er de zogenaamde “cones”, grote slakkenkegels, die tot 240m hoog zijn. Het waren een soort kleine vulkanen die enorme massa as de lucht inbliezen. Soms werd de druk van onderuit zo hoog dat grote brokken de lucht werden ingeschoten, wat weer een andere vorm van lavabed tot gevolg had. Opvallend hierbij is dat de benamingen, die deze activiteiten en resultaten toebedeeld krijgen, meestal Hawaiiaanse namen zijn. Dat heeft te maken met het feit dat vulkanisme meestal daar werd en wordt bestudeerd.
Het gebied wordt nu natuurlijk stilaan terug ingenomen door fauna en vooral flora. Voor de meeste bloeiende planten zijn we hier echter te vroeg. Wat we wel al zagen is het “Pygmy Rabbit” het kleinste konijntje in de VS en de “Mountain Bluebird”, een prachtige blauw gekleurde vogel ter grootte van een merel. De determinatie van de grondeekhoorn van gisteren is nu ook zo goed als zeker; de “Piute Ground Squirrel” (Spermophilis mollis) - Piute naar een plaatselijke Indianen-stam.
Gereden: 87km.

10/05. Zon met wat wind en tot 25ºC. Vroeg op om van het vroege licht te genieten voor de fotografie. Alhoewel het soms niet anders kan, zijn lavavelden in volle zon niet echt fotogeniek. We willen vandaag ook enkele wandelingen doen en dat is ’s morgens altijd aangenamer. Als eerste gaan we naar de “Tree Molds Trail”. Dit wandelpad leid naar enkele “Tree Molds”, dat zijn ‘mallen’ van bomen die door het magma zijn gemaakt. Eén werd staande gevormd toen de boom omgeven werd door heet magma, de boom verbrandde door de hevige hitte en wat restte is een gat dat een perfecte mal zou zijn om een replica van de stam te maken. Je ziet ook goed van waar de sluipende magmastroom vandaan kwam omdat die tegen de stam opkroop. Een andere boom viel om op de hete massa, verbrandde volledig en de as verdween met de wind. Wat er van overblijft is een afdruk van de boomschors en de ronding van de stam op de lava. Indrukwekkend. De route gaat nog voort maar wordt niet verder aangeduid. Wie zich hier verder waagt gaat de wildernis in, letterlijk, en is best in bezit van een “permit”(toelatingsbewijs), een kaart en voldoende eten en drinken.
Onze tweede wandeling is een deel van de “Broken Top” rondwandeling. Het loopt over het meest ‘verse’ lavaveld van de Snake River vallei. Je ziet hier de meest verschillende lavaformaties. Zo zijn er ‘lavabommen’, grote brokken gesmolten rots die uit scheuren en spleten de lucht werden ingeschoten. Sommige bommen hebben een verbrokkelde korst als gevolg van een snellere afkoeling van de buitenzijde terwijl de hete kern nog uitzette.
Een andere vorm van lavagesteente is “Pahoehoe”, een Hawaiiaanse term die ‘koord-achtig’ betekend. “Buffalo Caves" was ook indrukwekkend. Het is een “Lava Tube system”, een soort lavatunnel, die ingestort is. Gedeeltes van de tunnel zijn nog goed te zien, ze betreden wordt echter afgeraden omwille van het instortingsgevaar.
Intussen blijft de ‘ontmanteling’ van Mwenzi voortduren. Toen we in de namiddag een plaatselijke “Chipmunk” onder de auto zagen verdwijnen wisten we direct wat er loos was. Met enkele harde klappen op het interieur van de motorruimte wisten we de kleine onwelkome gast te verjagen. Die was al druk in de weer geweest de isolatie van de motorruimte verder af te knabbelen en er elders in het compartiment een knus nest mee te bouwen. Ook daar hebben we nu urine van een vos gesprayd. Die hadden we onlangs bij Cabela’s gekocht om nu en dan de ruimte onder de auto mee te besproeien. Hopelijk houdt dit hen weg. Gereden: 16km.

11/05. Zon met soms felle wind en tot 27ºC. Gisteren, op de terugrit naar de camping, zagen we dat de weg naar de “Cave Area” geopend was. De dag ervoor was die nog afgesloten en blijkbaar ook de lava-grotten die er te vinden zijn. We beslissen onmiddellijk om die morgen te gaan bezichtigen en dus nog een dag langer hier te blijven. We haalden ook alvast een “Permit” om de lavatunnels te mogen betreden.
Dit in verband met het “White-nose Syndrome” (Witte-neus syndroom, WNS), een voor vleermuizen dodelijke ziekte die veroorzaakt wordt door de schimmel Pseudogymnoascus destructans. Ook in Europa houdt deze schimmel lelijk huis in de vleermuizen populaties. De mens is hier niet vatbaar voor maar kan de schimmel wel verspreiden vanuit andere reeds besmette plaatsen, vandaar een korte vragenlijst die moet beantwoord worden.
We zijn dus vandaag ondergronds gegaan. Op de plek die we bezochten vloeide 2100 jaar geleden de opborrelende magma in zgn. kanalen over het landschap. De bovenlaag van de magma verharde en vormde alzo een tunnel waaronder de nog hete magma verder bergafwaarts vloeide. Toen het vloeien ophield bleven open tunnels achter. Velen zijn in de loop der jaren ingestort als een soufflé en dus niet meer toegankelijk. Enkele tunnels die nog bestaan waren vandaag nog niet opengesteld omdat een dikke prop sneeuw de ingang verstopte, maar in de grootste, “Indian Tunnel” genaamd, konden we wel naar beneden. Het is een indrukwekkend gevoel daar te staan, wetende hoe dit fenomeen is ontstaan, met zoveel geweld, zo lang geleden. De van het plafond afdruipende lava is op verschillende plekken nog te zien. Hier en daar zijn er instortingen geweest en moet je even over een dik pak sneeuw dat door het gat in het plafond is gekomen. Verder door is het dan weer zo donker dat je een zaklamp nodig hebt om te zien waar je stapt. Een onvergetelijke ervaring was het. Eenmaal buiten kan je over het lavaveld terug naar de ingang. Daar wachtten de “Violet-green Swallow” (Tachycineta thalassina) ons terug op en waren zo vriendelijk om even te poseren. Op de terugweg naar Mwenzi vonden we in deze enorme lavavlakte een wel heel vroeg bloeiende “Indian Paintbrush” met prachtig rode bloemen.
“Craters of the Moon” is eigenlijk niet erg gepast voor dit gebied. De kraters op de maan zijn niet allemaal van vulkanische oorsprong, wel meestal afkomstig van meteorietinslagen. De kraters hier zijn wel degelijk allemaal van vulkanische oorsprong. Het zijn ook niet alleen kraters maar vooral een reeks van scheuren en spleten in de aardkorst waarlangs magma naar boven borrelde. Gereden: 11km.

12/05. Zonnig met soms felle wind en tot 26ºC. Vandaag is het verplaatsingsdag, wifi-dag, boodschappendag en wat wandelen-in-Idaho-Falls-dag. We genieten nog van de prachtige bibliotheek in Idaho Falls om wat wifi-regelingen te treffen voor de terugverscheping van Mwenzi in Augustus en onze belastingaangifte via Tax-on-Web. Meteen de blog ook bijwerken. Vanavond zullen we in deze stad overnachten. Gereden: 141km.