Reisverhaal «USA 28»

Canada & Noord Amerika | Verenigde Staten | 0 Reacties 25 Mei 2017 - Laatste Aanpassing 05 Juni 2017

USA 28

20/05. Zwaar bewolkt, weinig zon en tot 15ºC, na 17u regenbuien. Mammoth Hot Springs, waar we nu zijn, is vooral bekend om zijn Travertijn terrassen. Die worden gevormd door warmwaterbronnen die opgelost kalksteensedimenten naar de oppervlakte brengt en daar wordt afgezet. Bacteriën en algen kleuren het gesteente. Het zijn soms adembenemende prachtige combinaties. We vonden er een familie Killdeer plevieren die er hun kroost lieten foerageren. 
Omdat de zon toch forfait gaf, zijn we niet langer gebleven. We reden naar “Lamar Valley”, de vallei waar men in 1995 terug Wolven heeft uitgezet en waar we dat jaar ook dagelijks Wolven gingen spotten en beluisteren… daar moesten we uiteraard nog eens naartoe.
Onderweg zagen we onze eerste Zwarte beer. Echter geen foto-opportuniteit want het dier zat diep beneden in een weide te foerageren, een rug fotograferen is geen optie.
Maar wat we in de Lamar vallei zagen was adembenemend (alweer…), duizenden Bisons bevolkten de vlakte en de omliggende heuvels. Waar we bij vorige reizen zoveel Wapiti-herten zagen, was de valleivloer nu bezet met Bisons. Gewoon niet te vatten ! En dat vroegen we ons al een tijdje af… waar zitten al die Wapiti’s ? Zo weinig hebben we er nog maar gezien.
We kregen nog even de kans om wat Pronghorn’s te zien toen een fikse regenbui inzette en onderweg naar de camping zagen we nog een Rode vos lang de weg lopen die nog even spontaan wilde poseren vooraleer verder te trekken, dit keer niet meer via de weg. Het was alweer een lange, boeiende dag. Gereden: 135km.

21/05. Nevel, later mooi weer met zon en frisse wind, tot 17ºC. (niet vergeten dat we hier nog steeds rond de 2000m hoogte zitten). Lamar Valley blijft boeien en daarom gaan we er de volgende twee dagen steeds naar terug. Van ’s morgens vroeg 6u tot tegen zonsondergang. Vandaag zagen we onze eerste Wolven. Ver weg en enkel met een goede verrekijker te zien, een vrouwtje met, zoals de plaatselijke ‘Wolvenspotters’ ons zegden, vijf pups die ze van het ene nest naar een ander droeg. Dat deed ze omdat gisteren het oude nest bedreigd was geweest door een aantal Bisons die er passeerden. Toch weer prachtig om te zien.
Een tweede hoogtepunt vandaag gebeurde toen we wat bloempjes aan het fotograferen waren. Een Pronghorn, een prachtig mannetje, kwam onverstoord voorbij gewandeld op nog geen 50m van ons vandaan. We zaten allebei in het gras en waren blijkbaar geen bedreiging voor de passant. Spijtig genoeg, en tot grote frustratie van de fotograaf, hadden we alleen de 200mm macro-lens, waarmee we de bloemetjes fotografeerden, ter beschikking. Maar zelfs met de oude -niet autofocus en zonder ‘Vibration Reduction’ -lens, konden we een beeld maken van een onverwacht moment. Niettegenstaande deze mooie dichtbij-ervaring waren we zeer gefrustreerd dat we de tele niet op de camera hadden. Maar de dag had nóg een verrassing in petto. ’s Avonds op de terugweg, bij het fotograferen van enkele landschappen, stond daar plotsklaps een mooi mannetje Pronghorn in het beeld. Veraf maar duidelijk onbezorgd. Met wat geduld en gebruikmakend van de omgeving konden we het dier vrij dicht benaderen en enkele opnames maken. Het dier kwam op een bepaald moment zelfs nieuwsgierig naderbij. Nadien wandelde het in vol ornaat naar een heuvelrug. De blauwe hemel, een wolkje en het late avondlicht deden de rest. Wat een prachtig dier, wat een beloning, wat een dag ! Gereden: 110km.

22/05. Bewolkt met wat zon en frisse wind, tot 15ºC. Wolvenspotten, het heeft wel iets. En het is iets wat heel wat mensen hier bezighoud. Soms gebeurt er helemaal niets aan het wolvenhol maar soms ook wel, en dan is het altijd een gebeurtenis. Hoe ver de Wolf ook van de waarnemer vandaan is, en geloof ons, dat is meestal héél ver weg, het blijft indruk maken. Het zijn echt magische dieren. We zagen vandaag ook nog twee andere ‘hondachtige soortgenoten’, de Rode vos en de Coyote. Beiden waren geconcentreerd op jacht en het kon hen niet schelen of er iemand in de buurt was. De Coyote kwam op een gegeven moment zelfs recht op ons af, we verlieten het wandelpad tussen de ‘Sagebrush-struiken’, en ie liep gewoon voorbij…
Op verschillende plekken zagen we lange rijen auto’s langs de baan staan als markeerder van een bezienswaardigheid. Meestal waren dat Beren, Zwarte beer of Grizzly. Omdat de wegrand niet mag gebruikt worden als parkeerplek en ook omdat er zoveel toeloop is, rijden we meestal verder.
De laatste keer was het een opstopping van jewelste op een weg langs een berghelling. Er was al gauw een parkwachter die het verkeer regelde (chauffeurs aanmaande verder te rijden) en al te nieuwsgierige toekijkers op afstand hield. Twee Zwarte beren zaten vrij hoog in een boom. Waarschijnlijk waren ze daar in gevlucht door alle commotie rond hun aanwezigheid. Die bomen stonden echter op het lager gedeelte van de helling zodat de dieren bijna op gelijke hoogte zaten van de weg waar alle toeristen stonden toe te kijken… Een gevaarlijke situatie want de mensen krijgen het gevoel dat ze er ver van af staan en de dieren zijn duidelijk in paniek. Omdat we zelf in de file stonden en de plek maar traag konden voorbijrijden kregen we een glimp van de twee angstige dieren. Ook hier zijn we niet gestopt. Dit is niet de manier waarop we dieren willen waarnemen. Het valt trouwens op hoeveel bezoekers er in het park zijn. We dachten dat het na het weekend zou minderen maar niets was minder waar. En dan is het niet eens hoogseizoen… we mogen er niet aan denken hoe het dan zal zijn. Dit is, wat dat betreft, echt niet meer het Yellowstone dat we in ’95 en ’96 ervaren hebben, zo’n drukte! Gereden: 111km.

23/05. Zon lichte wind, tot 18ºC. We hebben vandaag een bezoek gebracht aan Canyon Village en hebben een kampplaats genomen in Norris, dat nu eindelijk open is. We willen hier nog een nacht doorbrengen omdat we hier kort bij het ‘Norris Geyser Basin’ zijn. Het is een heel actief gebied met vele fumarolen en geisers dat constant evolueert. Het viel ons hier ook weer op hoezeer het landschap veranderd is sinds 1996. Toen zagen we nog grote oppervlakten afgebrande bossen van na de grote brand in 1988. Hier stonden toen, net als op andere plekken, niets dan dode boomstammen. Het gebied staat nu vol nieuwe, jonge opslag. Sommige dennen hebben al een hoogte van 4 meter. De natuur herpakt zich met kracht.
Reden waarom we terug zuidwaarts rijden is omdat we naar Cody willen en dit de enige manier is omdat verschillende wegen ofwel nog gesloten wegens sneeuw op grote hoogte, ofwel afgesloten wegens wegenwerken. Ook de ‘Beartooth Scenic Byway’ die we graag hadden afgereden, is nog gesloten.
Een groot gedeelte van de namiddag brachten we door met het observeren van dieren. ’s Avonds, op de camping, maakten we kennis met Marina en Dirk, een Belgisch koppel dat op doorreis is in de VS, en waar we de hele avond een gezellige babbel mee hadden. Voor hun zes weken durende tocht huurden ze een kleine camperbus van ‘Escape Campervans’. Avontuurlijk en alleszins comfortabeler dan een tent. Gereden: 101km.

24/05. Zonnig maar met stormachtige windstoten, tot 22ºC. Norris Campground verlaten en via Madison, Old Faithful en Grant Village naar Bridge Bay Campground waar we nog een laatste nacht in Yellowstone willen zijn. Ook een bezoek gebracht aan Lake Village en Fishing Bridge. We reden een hele tijd langs het “Yellowstone Lake”. Ook de Bridge Bay campground ligt er vlakbij. Het meer ligt op 2357m hoogte en is 360 vierkante kilometer groot. Het is het grootste zoetwaterreservoir van de VS op grote hoogte. Vandaar misschien de felle wind die vandaag op de camping huishoudt. Vele tenten liggen omgewaaid, sommigen zijn ‘total loss’ omdat de tentstokken gebroken of omgeplooid zijn. Wij zitten knus en warm in Mwenzi en denken terug aan hoe het was in ’95 en ’96 met onze tunneltent in de sneeuw, en de vorst die het zeildoek van de ingang tot een scharnierende deur hadden gemaakt… tentgeschiedenis.
Toen we later op de dag onze beelden uit de camera hadden gedownload, zagen we dat we gisteren onbewust een foto hadden gemaakt van de Campervan van Mariane en Dirk. Die hadden we gisteren niet herkend omdat ie aan de andere kant een andere tekening heeft. Gereden: 130km.

25/05. Zwaar bewolkt met af en toe wat zon, tot 13ºC. We verlaten Yellowstone, het wordt met de dag drukker en minder aangenaam. Het park lijkt onder de voet te worden gelopen door Chinese toeristen. Met busladingen worden ze uitgestrooid. Wordt het Park misschien omgedoopt tot Chinastone of Yellowchina ? Het zal er ook niet op beteren want “Memorial Day” op 29 Mei is in aantocht. Het is het begin van de periode waarin de Amerikanen op vakantie gaan en die eindigt in September.
We verlaten ook de grote hoogtes. Bij het buitenrijden klimmen we nog verschillende keren over de 2600 meter, maar nadien gaat het bergafwaarts tot we Cody bereiken op 1558m. hoogte. Onderweg zagen we op een berghelling ‘Bighorn Sheep’, die hadden we al in Yellowstone gezien en gefotografeerd, maar ditmaal waren er ook mannetjes bij. Prachtige dieren die een ongelofelijk evenwicht behouden op de steilste rotskammen. In Wapiti, een eind uit het Yellowstone NP, zagen we op een heuvel een wel heel speciaal gebouw staan. Is het een woning of heeft het een andere functie, we weten het niet. Het is alleszins van de hand van een fantast.
We brachten ook een bezoek aan het “Buffalo Bill Reservoir” en het “Buffalo Bill Dam Visitor Center”, een stuwdam die van 1905 tot 1910 werd gebouwd, vooral om de landbouw in de omgeving van een reserve aan water te voorzien. In die tijd was het de grootste dam ter wereld en diende als model voor de 25 jaar later gebouwde Hoover dam.
Het stadje Cody is genoemd naar z’n stichter; William Frederick Cody beter bekend als… "Buffalo Bill" ( 26/02/1846 – 10/01/1917). We hadden altijd een twee-ledig gevoel over deze legendarische figuur, hopelijk brengt een bezoek aan het museum meer duidelijkheid. We verblijven enkele dagen op de KOA-camping van Cody. Gereden: 137km.

26/05. Zwaar bewolkt en regen in de namiddag, tot 11ºC. Het is vandaag weer een kuis, was- en plas-dag (en uitslaap-dag…). Dat is trouwens de hoofdreden waarom we weer een KOA uitkiezen. Van deze keten hebben we al vaak ervaren dat de toiletten netjes zijn, er goede wasserijen en verzorgde douches zijn. Je gelooft het of niet maar op sommige campings vroegen we ons soms af of we wel properder uit de douche zouden komen dan we er in zouden gaan. We zijn intussen “Members of KOA” en krijgen korting op de dagprijs. Dus vandaag niet veel te melden want na het boodschappen doen en een verkennende wandeling door het stadje zijn we aan onze taken begonnen, de regen houdt ons niet tegen, later in de douche worden we toch ook weer nat… 😊 Gereden: 19km.

27/05. Zonnig en we halen zelfs 23ºC. We hebben bijna de hele dag in het “Buffalo Bill Center of the West” rondgehangen. Wel een tussenstop gemaakt voor een lunch in het befaamde “Irma Hotel”, opgericht door… Buffalo Bill en genoemd naar z’n dochter. We aten er “Rocky Mountain Oyster”. Wie deze lekkernij al bij ons thuis heeft gegeten weet wat het is, voor de anderen… het zijn geen Oesters… En het was lekker, naar Amerikaanse normen, een aanrader. Karl van den Broeck, oud hoofdredacteur van Knack en schrijver van ‘Waarom ik de Indianen wil redden’ at hier voor het eerst dit gerecht in de waan (net als zoveel anderen waarschijnlijk) dat het Oesters waren, niet dus.
Het museum dan…musea eigenlijk. Prachtig en een must als je in de (wijde) omgeving bent. Het is niet alleen een museum gewijd aan Buffalo Bill, ook het museum over de plaatselijke natuur en het museum over de Plains Indian zijn enorm mooi en informatief met veel levensgrote diorama’s. Een vierde museumruimte is gewijd aan ‘Western Art’ en een vijfde is het ‘Cody Firearms Museum’ waar we even binnengingen om er de revolvergordels te zien van de helden van de Ponderosa Ranch in Bonanza… Pa, Adam, Hoss en Little Joe… wie kent ze nog ? … en de revolvergordel van de sympathieke Manolito Montoya in de Westernreeks “The High Chaparral”…
Over Buffalo Bill weten we nu ‘al wat meer’. We hadden vroeger onze bedenkingen over deze figuur, maar het blijkt dat ie fel gekant was tegen het afslachten van de Bisons door pelsjagers. In de tentoonstelling komt een veel beter beeld tot uiting over de man die William Cody eigenlijk was en die helemaal niet de man was die z’n bijnaam suggereerde. Wie thuis meer wil lezen over de man; https://en.wikipedia.org/wiki/Buffalo_Bill is een Engelstalige biografie en veel uitgebreider dan de Nederlandstalige versie. Boeiend.
Het museum over de Plains Indian was het mooiste wat we tot hiertoe over de Indianen hebben gezien. Ontzettend rijkelijk voorzien van prachtige authentieke gewaden, gebruiksvoorwerpen en gereedschappen. Wat een verzameling ! Er wordt geen blad voor de mond gehouden over de schandelijke manier waarop de Indianen en hun cultuur werden belaagd, vernederd, verjaagd en vernietigd. Met gewapende bestrijding, gedwongen deportaties, gevangenzetting in reservaten, het wegnemen van kinderen bij hun ouders om ze in internaten te steken (zoals ook in Australië gebeurde bij de Aboriginals), het verbieden van culturele gewoonten, het eenzijdig verbreken van verdragen en overeenkomsten etc. etc.
We kwamen nog een oude bekende tegen. Op een muur lazen we een uitspraak van “Chief Plenty Coup”, een Absaroke Crow Indiaan die al langer onze interesse heeft; “We kept the laws we made and lived our religion. We have never been able to understand the white man, who fools nobody but himself”. Een statement dat hij rond 1928 ! liet optekenen. Even verder zagen we zelfs een filmpje uit 1913 ! Op 17 September van dat jaar kreeg Wyoming het bezoek van Prins Albert van Monaco. In bijzijn van Buffalo Bill had hij er een ontmoeting met Chief Plenty Coup. Het filmverslag toonde hoe beide ‘regeerders’ een geschenk uitwisselden. Prachtig document.
Een bezoekje aan de museumwinkel (niet ‘winkeltje’) deed ons weer verlangen naar het bekende aanhangwagentje. Zoveel interessante literatuur over natuur, cultuur en geschiedenis… Gereden: 19km.

28/05. Zonnig met bewolking en tot 21ºC. We blijven nog een dag langer in Cody om het lange weekend van “Memorial Day” uit te zitten. Daardoor kunnen we nog een deel voor de blog klaarmaken om online te zetten als we hier vertrekken. Want we gaan dan weer een tijdje zonder wifi zitten. Momenteel nog geen beelden van ons bezoek aan de musea in Cody omdat we nog geen toestemming kregen om die op het net (blog) te zetten. Een vraag is verstuurd maar het is weekend…
D’r is nog ander werk aan de winkel vandaag want we gaan trouwens onze geplande route een goed deel omgooien. Daarover vertellen we wel in een volgend deel. Gereden: 0km.