Reisverhaal «USA 31»

Canada & Noord Amerika | Verenigde Staten | 0 Reacties 14 Juni 2017 - Laatste Aanpassing 21 Juni 2017

USA 31

14/06 Zonnig en op onze bestemming ook winderig, tot 28ºC. Vandaag reden we via de Interstate 90 tot Wall waar we een toeristisch winkelcentrum bezochten. Maar dat was snel ‘uit-bezocht’, kitch en brol kan je overal vinden, daar hoef je niet voor om te rijden. Ons doel lag iets verder, de “Badlands”. Een landschappelijk heel interessant gebied. Maar onderweg bezochten we nog eerst de “Prairie Homestead”. Een oude boerderij van een koppel dat begin 1900 de grond verkreeg is nog steeds zoals die toen gemaakt werd. Het is gedeeltelijk in de grond ingegraven en de muren en het dak bestaan hoofdzakelijk uit “sod’s” of graszoden. Het wordt daarom ook een sod-house genoemd. Omdat hout in deze streek bijna niet aanwezig is werd het enkel gebruikt om het skelet en het dak van het huis te maken, de opbouw gebeurde dan met graszoden van Bisongras. Dat had ook als voordeel dat het bouwsel in de zomer fris, en in de winter goed geïsoleerd was.
De Badlands dan, een gebied dat onder de National Park Service valt. We regelden eerst een campingplaats want het was hier redelijk druk. De camping van het NP was “Full” en dus zochten we ons heil iets buiten het NP. Voordeel was dat we hier gedurende een deel van de dag schaduw hebben van een boompje op onze site. Dat is handig in deze braadpan. De naam ‘Badlands’ is afkomstig van (ook hier weer) Frans-Canadese pelsjagers die begin 19de eeuw de streek verkenden en ze ‘les mauvaises terres’ noemden, ‘les mauvaises terres a traverser’. Het was ook het toneel van de slachting van Wounded Knee in 1890 waarbij ook Lakota-leider “Big Foot” werd vermoord.
Voor ons is het echter de natuurwaarde en de landschappelijke schoonheid die ons aantrekt om het te bezoeken en we zullen er minstens twee dagen voor uittrekken. Bij een eerste rit doorheen het gebied ’s avonds werden we al meteen getrakteerd op een mooi onweer met donkere wolken en felle windstoten. We zagen ook al Bison, Coyote, Pronghorn, Bighorn Sheep, Mule Deer en Black-tailed Prairie Dog. Gereden: 222km.

15/06. Zonnig en, zoals blijkbaar altijd in de Badlands, winderig, tot 28ºC. We rijden pas vanavond uit om de omgeving verder te bekijken. Overdag is het licht te fel om te fotograferen en dat is wat je wil doen als je hier bent. We benutten de dag om te baden, te lezen, te kuisen en de was te doen.
In het VC bezochten we de tentoonstellingen over deze streek. In de Badlands werden reeds heel wat fossielen gevonden en door de erosie die het gebergte nog steeds ondergaat, gebeurt dat nog regelmatig. Ook opvallend is de herintroductie van twee predators die in de loop der jaren van de prairies en dus ook van de Badlands verdwenen waren. Prairie-Dogs in het algemeen graven holen in de grond als woning, wintervoorraadkamer en veilige plek voor het nageslacht. Uiteraard is zulk gebied ook interessant voor landbouw en daardoor zijn, sinds de kolonisatie, veel prairielanden verdwenen en daarmee ook veel Prairie-Dog kolonies. Twee predators, niet toevallig ook pelsdieren, waren daar ook slachtoffer van, de “Switt Fox” en de “Black-footed Ferret” een van de zeldzaamste zoogdieren in de wereld. De Swift Fox, de kleinste telg uit de Vossen-familie kon terug worden uitgezet maar voor de Black-footed Ferret lagen de kaarten anders. Die was blijkbaar uitgestorven toen het laatste, in gevangenschap levende dier in 1979 overleed. Tot men in 1981, in een wildernis in Wyoming, een gezonde populatie ontdekte. Kort na deze ontdekking trof een ziekte de kolonie en in 1985 waren er nog slechts 18 dieren in leven. Met de angst om nog meer kwaad te doen werd gestart met een reddingscampagne. De dieren werden allemaal gevangen en over zeven verschillende broedinstellingen verspreid. Die bereikten allen goede voortplantingsresultaten. In 1994 werden 36 wezels uitgezet en in 1995 werden reeds twee nesten in het wild geboren. In 1999 werden nog meer wezels uitgezet om tot een gezonde, zelfregulerende populatie te komen en daar is men ook in geslaagd. Samen met de Bison, de Swift Fox en het Bighorn Sheep heeft ook de Black-footed Ferret terug een plaats gekregen in het biotoop waar ze al altijd hadden geleefd. We hadden een succesvolle avondrit. In een Blacktailed Prairie Dog kolonie zagen we een koppel “Burrowing Owl” met 6 jongen die regelmatig uit de nestholte kwamen om gevoederd te worden. Deze uilensoort bewoont verlaten burchten van Prairie Dogs maar deze waarneming is niet alledaags, zeker niet met de aanwezige jongen. Nadien zagen we nog enkele mannetjes Mule Deer en een vrij grote groep vrouwelijke Bighorn Sheep met een grote groep lammeren. Landschappelijk was het minder geslaagd want het was oninteressant bewolkt. Gereden: 80km.

16/06. Bewolkt met zonnige periodes, zwoel en tot 30ºC. Vandaag rijden we weg uit de Badlands en gaan via de I-90 oostwaarts tot Chamberlain. Daar bezoeken we het “Aktá Lakota Museum & Cultural Center”, Nationaal bekend als het “Native American Cultural Center”. Dat laatste is vooral omdat er een ook een campus gevestigd is. “Aktá Lakota” betekend ‘de mensen eren’. De Lakota vormden samen met de Nakota en de Dakota het Sioux Indianenvolk. Het is een nog groeiend museum maar eigenlijk zagen we eerder al beter uitgewerkte tentoonstellingen.
We wilden van daar uit de “Native American Scenic Byway” noordwaarts volgen langs de Missouri-rivier maar het eerste gedeelte van de weg was zo slecht dat we de gewone weg oost van de rivier volgden tot Pierre, hoofdstad van South Dakota. Nog even dit: South Dakota is net geen 200.000 vierkante km groot en telde in 2000 bijna 755.000 inwoners (dat is 3,8 per km²). We overnachten hier op een Walmart parking. Gereden: 379km.

17/06 Heel wisselvallig met zon en zware regenbuien, tot 26ºC. We reden verder noordwaarts tot Mobridge. Onderweg, net als gisteren, in alle richtingen honderden kilometer grasvlaktes…Onwaarschijnlijk in onze Europese ogen. Zo ook de aantalllen vogels die we langs de wegrand konden waarnemen. Dat waren vooral “Red-winged Blackbird” en “Western Meadow Lark”. Die laatste ook meestal zingend op een weidepaaltje, wat niet alleen mooi om te horen is, de aantallen zijn gewoon onvoorstelbaar.
In Mobridge konden we op de “Indian Creek recreation Area Campground” nog een plek bemachtigen omdat er iemand vroegtijdig (omwille van het weer ?) was vertrokken. Voor de rest zit de camping hier nokvol, vooral met caravan&motorboot-bezittende-weekend-vissers-gezinnen.
We zitten hier dan ook aan de Missouri rivier. Voor ons is dit interessant omdat hier niet ver vandaan het graf lig van niemand minder dan Sitting Bull (1831-1890). De legendarische Sioux chief die, vooral in Europa, bekend werd door zijn ‘optredens’ in de shows van Buffalo Bill. In de VS was dat om zijn hardnekkig verzet om in een reservaat opgesloten te worden en vooral omdat hij één van de leidinggevende chiefs was in de bekende veldslag aan de Little Bighorn rivier in 1876.
Het feit dat Sitting Bull hier begraven ligt is ook een noemenswaardig verhaal. Sitting Bull werd in 1890 vermoord en in North Dakota, nabij Fort Yates, begraven. De grafsite werd echter zodanig verwaarloosd dat nabestaanden zich gingen inzetten voor een herbegraving in South Dakota. Dit werd door de overheid in North Dakota vlakaf geweigerd, niettegenstaande de federale overheid de nabestaanden het beslissingsrecht gaf over de plaats van begraving. In 1953, op een vroege ochtend in april, groeven de nabestaanden de stoffelijke resten van Sitting Bull op en brachten die naar een site in de omgeving van Mobridge in South Dakota omdat de chief daar het grootste deel van z’n leven had doorgebracht. Ze gaven hem een graf met een prachtig uitzicht op de Missouri rivier. Opdat de autoriteiten in North Dakota Sitting Bull niet terug zouden komen opgraven werd het graf bedekt met 20 ton beton en een pedestal en borstbeeld van nog eens 12 ton…
De pedestal en grafbuste werd notabene gemaakt door onze vriend Korczak Ziolkowsky, de man achter het Chief Crazy Horse Memorial. Vanavond dus ovenachting aan de Missouri rivier. Gereden: 216km.

18/06. Zonnig met nogal wat wind, max. 26ºC. Over vandaag hebben we niet veel te melden, het was eerder een rijdag. Vrij laat vertrokken vanuit Indian Creek R.A. en noordwaarts gereden tot Herried waar we onder wat bomen lunchten. Even verder de grens met North Dakota overgestoken en via Strasburg tot Bismarck gereden waar we een plekje hebben op de KOA campground. Niet veel te melden omdat het onderweg ook vrij eentonig was, niets dan oneindig lijkende landbouwvelden en graslanden. Toch nogal wat waterpartijen waarop de Kleine zilverreigers opvielen. We blijven hier twee nachten, zo kunnen we morgen de hoofdstad van North Dakota rustig bezoeken. Gereden: 216km (puur toeval).

19/06. Zonnig met lichte bries en tot 26ºC. Ons bezoek aan het Visitor Center van Bismack was eigenlijk weinig verhelderend en het korte bezoek aan het bijna onbestaande ‘downtown’ was al even enthousiast. Dit was niet wat we verwacht hadden en we waren dan ook vrij vlug terug op de rustige site op de KOA campground waar we de verdere dag in alle rust doorbrachten in de schaduw met een goed boek en een koel drankje. Meer moet het vandaag niet meer zijn. Gereden: 28km.

20/06. Zonnig en zoals gisteren een lichte bries, tot 28ºC. We vervolgen onze weg noordwaarts, weer door kilometers en kilometers landbouwgebied, golvend groen land, ooit bewoond door miljoenen Bisons. Minot is onze dagbestemming en we gaan er overnachten op de Walmart parking. Maar eerst gaan we nog even langs het VC van Minot om er wat info te halen over het stadje. Maar net als gisteren stuitten we op de incompetentie van iemand die daar eigenlijk niet thuis hoort, ofwel geven ze verkeerde info, ofwel kunnen ze niet op duidelijke vragen antwoorden zoals dat kan verwacht worden in een visitor center. We geven het op en rijden een beetje doelloos door de stad waar we even een blik werpen op een soort ‘Skandinavisch Park’., het “Skandinavian Heritage Center”.
We zijn nu wel definitief in de richting van Canada aan het rijden en het lijkt wel dat we aan wat verandering toe zijn. Misschien begint de ‘eentonigheid’ van het landschap op ons systeem te werken, we willen hier nu wel weg…Gereden: 212km.