Reisverhaal «USA 4»

Canada & Noord Amerika | Verenigde Staten | 0 Reacties 22 Oktober 2016 - Laatste Aanpassing 01 November 2016

22/10 Zon, van 9°C tot 18°C in Hot Springs … what’s in a name ?
Gisteren hadden we een onplezierig geurtje opgevangen vanuit de grijswatertank (voor de leek is dit de tank waarin het was- en het keukenwater opgevangen wordt - een zwartwatertank is voor het toilet). We willen daar vandaag al meteen een eind aan stellen en zijn er bij het plaatselijk filiaal van Camper World een middeltje voor gaan zoeken. Het was daar “Opendeurdag” en we konden er, in een zgn. “Gastenkamer”, gebruik maken van hun Wifi om onze blog te updaten en jullie allen een berichtje daarover te sturen … toch prachtig, niet ?
Van daar tot Hot Springs gereden over een interstate- en andere wegen die de naam onwaardig zijn - zelfs de VS onwaardig - maar die spijtig genoeg stilaan de kwaliteit van het USA-wegennet weergeeft. Dat we zo negatief zijn is omdat het enorm vermoeiend is om op deze wegen te rijden. We refereren ook even naar de afgelopen steeninslagen. Deze wegen hebben zelfs niet de kwaliteit van de wegen die we in Afrika, in Namibië deden, afgezien van de gravelwegen dan… op sommige stukken is de vergelijking zelfs treffend want overal zie je kiezels langs de weg liggen ! Van een bezemwagen hebben ze hier blijkbaar nog niet gehoord. De toestanden zijn vooral abominabel rondom grotere steden.
Hot Springs is al eeuwenlang een plek waar warmwaterbronnen opwellen en is daarom sinds 1921 een National Park. Indianen maakten al sinds de jaren 1600 gebruik van de warmwaterbronnen maar toen Franse jagers en handelaars, in de 17de en 18de eeuw, de streek leerden kennen, kreeg het een definitieve bestemming. De boter haalden ze waarschijnlijk in een ons bekendere streek want men ging het een “spa” noemen. Badhuizen verrezen er in het tweede deel van de 19de eeuw en enkelen zijn nu nog steeds in dienst. We maakten een flinke boswandeling van de campground naar het stadje en waren verbaast van de gezellige drukte en de nog steeds prachtige badhuizen. Velen, ze zijn trouwens bijna allemaal op één lijn gebouwd, zijn gerestaureerd. Eén van de meest bezoek-vriendelijke is het Visitor Centre van de National Park Service, het voormalige “Fordyce Bathhouse” is prachtig gerestaureerd en een bezoek meer dan waard. Ga maar eens kijken hoe de rijkere klasse-Amerikanen naar de “Spa” gingen. De originele badkamers in marmer, stoombaden (die eruitzien als foltertuigen), de indrukwekkende waterleidingen, glasplafonds en beeldhouwwerken. Prachtig.
We verblijven momenteel op de Gulpha Gorge Campground en gaan daar nog en nachtje aan toevoegen. De plek is duurbetaald maar we geven ons wat rust. Gehotst en gebotst: 151km.

23/10 Zon, 16°C, een heerlijk weertje met wat wind. De campground loopt bijna leeg tegen de middag, ’t is zondag en we hebben een nieuw plekje opgezocht langs het riviertje dat achteraan loopt. Rustig in het zonnetje met kabbelend water op de achtergrond en een goed boek, méér moet dat niet zijn. Dat goed boek is trouwens een aanrader, “Stil” van Susan Cain, blij dat ik dat boek meeheb.
Omdat Mwenzi hier in de schaduw staat en dus de zonnepanelen hun werk niet kunnen doen, hebben we voor het eerst gebruik gemaakt van de elektrische aansluiting die op elke site voorzien is. We hebben een kleine transformator 110V-220V mee zodat we onze batterijen kunnen blijven laden. Gereden: 0km.

24/10 Zon, tot 28°C. De warmwaterfonteinen en kranen in Hot Springs centrum worden al vroeg in de morgen afgetapt door mensen die er flessen en bidonnetjes (1 gallon of 3,79L) komen vullen. Incluis wijzelf… afgekoeld is het dan ook lekker water. We moesten nog even wachten tot 9u. om het hoofdkwartier van de National Forest diensten te bezoeken om er meer info te halen over het Quachita National Forest waar we vandaag heen willen. Vooral het stuk dat net buiten Arkansas(AR) ligt, net over de grens met Oklahoma(OK). We wisten dat het in het gebouw van het gerechtshof was ondergebracht maar tot onze verrassing mochten we zelfs niet binnen. De veiligheidsofficier zei ons, heel beleefd vanachter het kogelvrije glas, dat we mochten plaatsnemen op een stoel in de inkomhal en dat ie iemand zou verwittigen die ons dan de gewenste informatie zou brengen! Dat er in een gerechtshof, een overheidsgebouw, veiligheidsmaatregelen worden genomen lijkt ons wel redelijk maar dat het ook geldt voor een dienst zoals de National Forest was ons toch een verrassing. Toen we zaten te wachten werden er, begeleid door twee agenten, een man en twee vrouwen binnengeleid die aan handen en voeten, niet geboeid, maar geketend waren !! Ze droegen wit-grijs horizontaal gestreepte kleding… net als in de film. Afijn, toen we de vriendelijke dame van de National Forest onze plannen bekendmaakten is ze nog eens teruggegaan om enkele folders en kaarten te gaan halen. We kregen zelfs nog een klein aandenken mee omdat we van België kwamen, ze was er al eens geweest en vond het er prachtig. Nu konden we verder. Nog even wat boodschappen gedaan en diesel getankt en dan richting Cedar Lake in Oklahoma.
Daar staan we nu op een prachtige plek, niet ver van het meer zelf. Ook hier is de accommodatie verouderd en gebrekkig, de douches lijken wel gevangeniscellen, maar d’r zijn tenminste douches ! Er wordt gewaarschuwd voor twee giftige spinnen die nogal kwalijk uit de hoek kunnen komen (letterlijk dus). Eén ervan is de beter bekende Zwarte weduwe. We moeten gewoon wat uit onze dopen kijken want we zagen al redelijk wat spinnenwebben hangen in de douches … 😟,😉. Gereden: 203km.

25/10 Rekening houdend met het volgende weekend (Halloween-weekend) zijn we reeds vandaag westelijk vertrokken om een goede plek uit te zoeken in het Wichita Mountains National Wildlife Refuge (NWR). Op een bezoek daar hadden we al langer onze zinnen gezet. Via McAlester, Ada, Pauls Valley richting Medicin Park en het Refuge, waar we in het VC nog wat info zijn gaan zoeken. We vonden er onder andere een lijstje met de hier voorkomende reptielen en amfibieën - werkelijk indrukwekkend, van slangen alleen al telt men hier 37 soorten !
Onderweg naar hier hebben we heel wat verschillende habitat van Oklahoma kunnen zien. Het land is vooral vlak met veel veehouderij maar waar we vandaan komen en waar we naartoe rijden wordt het heuveliger en bergachtig. Ook al veel roofvogels gezien vandaag, ze allen determineren was uiteraard niet mogelijk maar met zekerheid zagen we Turkey- en Balck Vulture, Red-tailed Hawk en American Kestrel. Wegslachtoffers (diegene die we zagen liggen) waren White-tailed deer, Armadillo, Opossum, Grey Squirrel (mogelijk ook Eastern Fox Squirrel), Skunk en vooral Raccoon (tientallen !).
In het Refuge, zagen we al enkele Bisons en “Longhorns” - koeien met enorm lange hoorns die eindigen in een indrukwekkende punt.
Onze kampplaats op Doris Campground is slechts voorlopig, nadat we de toiletten hier hebben gezien gaan we morgen een mooiere plek opzoeken, we gebruiken onze eigen stek wel.
Op vraag van een blog-lezer geven we de brandstofprijs nog even mee. Vandaag tankten we aan 2,189 $/gallon (3,79L) dat is omgerekend aan de $-koers die wij betaalden 0,5310 €/L , diesel is hier duurder dan benzine … Gereden: 453km.

26 - 29/10 Vanmorgen onmiddellijk een betere plek opgezocht. Het is woensdag en de kamping ligt er zo goed als verlaten bij. We vinden kampplaats 31 perfect, niet veraf van het Quanah Parker Lake en dus een fris windje en weinig potentiële buren.
Het gebied hier is zo interessant en mooi, dat onze “drive” als natuurfotografen terug een boost kreeg. Al van de eerste ochtend, toen we vroeg genoeg op de baan waren om de zon te zien opkomen, trof ons de schoonheid van deze bergachtige graslanden. Je kan je hier perfect inleven in een wereld waar de oorspronkelijke bewoners de Bison bejaagden, waarvan miljoenen dieren deze grasvlakten begraasden.
Langs de weg, Elk, Bison, White-tailed deer, Blacktail Prairie Dog kolonies, noem maar op. Sindsdien zijn we elke ochtend vanaf 6u op, pad op zoek naar de Witstaartherten, die nu in bronst zijn, we zoeken vooral de bokjes. Er zijn prachtige dieren bij met behoorlijke geweien. Ook bij de Elk zijn er stieren die met indrukwekkende geweien pronken. Begrijpelijk dat we de swung van vroeger, van in Yellowstone, Alaska, Florida, Namibia en zoveel andere plekken op de wereld, terug te pakken hadden. Het reizen moet toch weer even wijken voor die chronische passie. We maakten intussen ook kennis met een beroeps natuurfotograaf die vanuit zijn thuisbasis in Montana een week tot hier is gereisd om de bronst en dus ook de White-tailed Deer “bucks” te komen fotograferen. Leuke babbel - ook over het analoge tijdperk - en een goed contact. Kijken jullie maar eens op www.donaldmjones.com Voorlopig moeten wij het hier nog even zonder internet doen. Ook GSM-verkeer is hier totaal onmogelijk. We blijven minstens een week en nemen dus even “vakantie”.
Gereden: afgelopen 3 dagen binnen het NWR; 241km.

30/10 Nog steeds zonnig, iets frisser, lichte wolkensluiers, 27°C. Vandaag hebben we enkel ’s morgens een trip gedaan om “Witstaatjes” op te sporen maar we zagen al meteen dat de drukte de dieren diep de bossen heeft ingejaagd. Om al die drukte, ook op de camping, wat te ontlopen zijn we nadien naar Lawton gereden, ongeveer 25km hiervandaan. Boodschappen gedaan, getankt, de was gedaan en op een heel slecht Wifi punt de mails even opgehaald, de blog updaten en de mails beantwoorden zal nog even moeten wachten. We zitten nu terug op de camping en stellen vast dat die terug zo goed als leeg is, de laatsten zijn rond 4 uur vertrokken. Slechts hier en daar staan nog enkele tentjes of een camper. Morgen zullen dus ook de dieren waarschijnlijk hun rust hebben teruggevonden. We willen ’s middags ook de bossen rondom de camping eens gaan verkennen. ’s Morgens en ’s avonds gaan we met Mwenzi op pad.
Gereden: 119km.

31/10 Zon, lichte sluiers tot 28°C. Vanmorgen een rit gedaan naar het “Witstaartjes”-gebied maar buiten enkele mooie waarnemingen niet veel te beleven op fotografisch vlak. Wel hebben we een Badger gezien, deze Amerikaanse tegenhanger van onze Das liet zich maar even zien, kort voor zonsopkomst, toch leuk. De middag op de camping doorgebracht en een wandelingetje gedaan, het was veel te warm. Dat vonden ook de ontelbare waterschildpadden die hier in elke plas op de uitstekende rotsen en drijvend dood hout kruipen om te zonnen. ’s Avonds nog een ritje gedaan en nog wat Zwartstaart-Prairiehonden gefotografeerd. Ook een mooie zonsondergang met kleurrijke wolkenslierten boven een gebergte waar aan de voet een grote kudde Bison foerageerde. Morgen een laatste rit om een mooie Witstaartbok voor de lens te krijgen en dan vertrekken we richting Texas. Gereden: 92km.