Reisverhaal «USA 5»

Canada & Noord Amerika | Verenigde Staten | 1 Reacties 01 November 2016 - Laatste Aanpassing 07 November 2016

01/11 Zonnig, van 10,5 tot 28°C. Een nieuwe maand en voor ons een nieuwe bestemming. Met weemoed doen we nog een laatste rit door de eikenbossen van het Wichita Mountain NWR en hebben nog een mooie ontmoeting met enkele Witstaartherten (ook bokjes) en wat Wapiti’s (hier Elk genoemd). Maar we moeten verder (moeten is soms ook willen) en rijden westwaarts om via enkele kleinere wegen op een Interstate terecht te komen. Deze voert ons over de grens met Texas waar we met verbazing vaststellen dat het Info Center (of Visitor Center) 100 mijl verder ligt en dus zo goed als in Amarillo. Normaliter ligt een VC van de staat net voorbij de staatsgrens en kan je daar meteen een kaart van de staat en andere gewenste nuttige info krijgen. Hier niet dus, terwijl we net de interstate namen om zo snel mogelijk een goede kaart te hebben. We zijn dan maar verder de interstate gevolgd tot Amarillo en daar het VC bezocht. We zijn wat vroeg om al op een Walmart parking te gaan staan en besluiten om een etentje te wagen in “The Great Texan Steak Ranch”. Naar eigen zeggen wereldvermaard omwille van de gratis 72oz steak. Met andere woorden, deze steak is gratis, als je hem helemaal kan opeten binnen een redelijk tijdsbestek… 72oz is omgerekend 2041 gram. ! En toch, op 19 april 2015 slaagde een dame (!) er in de steak in iets meer dan 4 minuten naar binnen te werken ! Wijzelf vinden het toch maar een weinig bewonderenswaardige prestatie. We nemen genoegen met een “bescheiden” stukje filet met sla en frietjes ofte “French fries”. Goede filet en zeer goed naar wens gebakken, dat moet gezegd zijn. Overnacht op een Walmart parking die we uitzochten te noorden van de stad om wat van de drukke verkeersaders vandaan te zijn. Blijkt dat de parking aparte vakken reserveert voor campers, da’s mooi. Gereden: 419km.

02/11 Bewolkt en fris, 10°C en het werd niet echt warmer, we zitten hier dan ook op 1100m hoogte, later kregen we regen. We besluiten om in Amarillo toch maar de motorolie van Mwenzi te laten vervangen en ook het oliefilter. We hebben een reservefilter bij maar houden die toch graag achter de hand zodat we opgezocht hebben of er hier in Amarillo een Fiat of Chrysler Dodge dealer is. En d’r zijn er zelfs twee! De eerste stuurde ons naar de tweede voor de filter die ze niet in voorraad hadden. Bij Texas Dodge hadden ze blijkbaar wèl een geschikte filter en kon men ook meteen de olie vervangen. Omdat een wagen als Mwenzi (Fiat Ducato Maxi 18) met de 3L diesel motor niet bekend is in de VS, was er nogal wat belangstelling en moesten we info geven over waar en hoe het filter bereikbaar was. We hadden zelf ook uitgerekend hoeveel gallon olie moest bijgevuld worden. Blijkbaar is iedereen hééél voorzichtig tewerk gegaan want we zaten daar van 9u30 tot 12u30. Men kon ons daar, op onze vraag, niet zeggen of de voorruit van de Dodge Promaster dezelfde was als die van Mwenzi omdat men geen Europese carrosserie-nummers in kon inbrengen in het systeem en dus niet kon vergelijken. En toch zou het heel best kunnen want de carrosserie van de Dodge Promaster is hetzelfde als de Fiat Ducato. Spijtig want die informatie kan cruciaal zijn als we pech hebben. Toen Mwenzi eindelijk klaar was reden we naar een parking wat verderop om te eten. Toch wat voorzichtig achterdochtig (het gaat ‘m trouwens om het goede verdere verloop van onze reis) en ook omdat we het getal 10 bij “Oil 5W30” op de rekening zagen staan keken we het oliepijl even na… en inderdaad, er was teveel olie in de motor gedaan. Terug naar de dealer dus. De “10” betekenen 10 kwarts (kwart van een gallon), men had dus een halve liter olie teveel in het carter gegoten. Maar men was schuldbewust - we hadden duidelijke hoeveelheden in liter en gallons aangegeven - en zou er het teveel terug laten uitlopen. De zaak heeft nog wel wat meer complicaties maar om het kort te houden hebben we daar weer gezeten van 2u tot 3u30… Het was goed dat we op technisch vlak zelf wat op de hoogte zijn van Mwenzi, het bleek echt wel nodig. Ook dat we zelf een aantal kleinere vervangstukken bijhebben. Na deze onprettige ervaring nog wat boodschappen gedaan en een bezoek gebracht aan een Walgreen (soort mega-farmacie) waar we, na informatie te hebben gevraagd aan de plaatselijke apotheker, een griepspuit hebben laten zetten. Onze eigen-huis-apotheker was namelijk van oordeel dat we dat toch maar beter deden, kwestie van gezond te blijven… Eén van de apothekers plaatste bij ons zelf de injectie, waarna we nog een leuke babbel hadden. ’t Is niet alledaags dat twee Belgen een griepspuit komen laten zetten, zo blijkt. Vanavond slapen we weer onder het waakzame oog van de camera’s en bewakingsdienst van de Walmart. Morgenvroeg: eerst controle van het motoroliepeil …😩. Gereden: 38km.

03/11 Bewolkt, frisse wind, 9°C, later op de dag zon en bewolking, 15,5°C. Vanuit Amarillo zuidwaarts tot Buffalo Lake Wildlife Refuge waar we een paar dagen gepland hadden maar het zag er alles behalve aantrekkelijk uit. Hierover hebben we ons duidelijk verkeerd geïnformeerd. Niet getwijfeld en verder gereden richting I-40 en New Mexico. Opvallend in dit noordelijk deel van Texas is de uitgestrektheid van het landschap, vlak en overal landbouw en veeteelt. We zagen ook verschillende verzamelpunten voor vee waar enkele duizenden dieren bijeen waren gedreven. Grote velden, zo ver als het oog kon zien, met katoenplanten, maïs en andere gewassen. Soms was het katoenveld zo wit dat het besneeuwd leek. Texas is een zeer grote staat en er zijn zeker nog een aantal plekken die we graag zouden zien maar dat geld ook voor nog zoveel andere plekken in zoveel andere staten. Keuzes maken blijft moeilijk.
Net over de grens het traditionele bezoek aan het VC voor info over een aantal bezienswaardigheden en wat mailverkeer opgevist dankzij hun goede Wifi. Ook onze klokken allemaal een uur teruggedraaid. Het tijdsverschil met thuis is nu 8u. en dat zal nog wel even zo blijven. In Santa Rosa de I-40 verlaten en in het Santa Rosa Lake State Park op de camping een plek uitgezocht voor de nacht. We zitten hier op 1500m hoogte, dus het kan vannacht koud worden. De camping van State Park’s in New Mexico hebben allen een meer standvastige prijs en we betalen voor een plek zonder elektriciteit of vaste water en afvalwater-aansluitingen de ronde som van 10$. Water en dumpplaats gebruik is gratis, elektriciteit maken we zelf. Onderweg zagen we nog een Roadrunner de weg oversteken, net zoals in de tekenfilms… alleen hoorden we dit keer niet de “BipBip”, misschien omdat de autoramen dicht waren?… Zonet kwam de camping-host ons nog even verwelkomen en waarschuwen voor een nogal mensen-gewende Skunk. Die loopt al een tijdje ’s nachts de camping door en we mogen het dier vooral niet hinderen, de gevolgen zijn onwelriekend… Gereden: 377km.

04/11 Bewolkt, later op de dag flinke regenvlagen, max. 11°C. Ons eerste bezoek van vandaag was aan het Santa Rosa Blue Hole, een (warm)waterbron met een diameter van 18m, met een diepte van bijna 25m en die ongeveer 11000L water per minuut ophoest. Mede door de redelijk warme temperatuur wordt de bron, vooral in de zomer, bezocht door duikers. Een volgend bezoek betrof het Santa Rosa Route 66 Auto Museum waar we weer enkele mooie exemplaren uit de geschiedenis van de automobielwereld konden bewonderen. De verzamelwoede van de eigenaar betrof werkelijk alles ivm auto’s, toch wel behoorlijk omvattend. Vanuit Santa Rosa de I-40 terug op tot Moriarty waar we de oude Route 66 opreden. Deze weg, die ook “The Mother Road” wordt genoemd, was de eerste transcontinentale weg die werd aangelegd van Chicago tot Los Angeles. Grote delen zijn zijn onder de mat van de vooruitgang verdwenen maar hier en daar zijn nog enkele relicten die angstvallig in stand worden gehouden en waar toch nogal wat toeristen op af komen. Langs deze route even onze LPG flessen laten bijtanken want we verwachten toch wel koudere tijden op deze hoogten, onderweg reden we verschillende keren boven de 2000m. In Albuquerque zijn we het Indian Pueblo Cultural Center gaan bezoeken. New Mexico telt 19 verschillende Pueblo’s, authentieke volksstammen die de oorspronkelijke bewoners van deze streek zijn en die de Spaanse en de verdere kolonisatie van het land moesten ondergaan. Buiten deze negentien, nu autonome, gemeenschappen zijn er natuurlijk nog de “Amerikaanse Indianenstammen” ofte “Native Americans” waarvan de Navajo-natie de grootste is. De andere, in New Mexico residerende stammen, zijn de Apache stammen, de Jicarilla en de Mescalero Apache waarvan de opperhoofden Mangas, Conchise en Geronimo wellicht de meest bekende zijn. Al deze volkeren hebben bijzonder boeiende mensen en ideeën voortgebracht.
We hebben intussen onze reisweg aangepast en gaan van hieruit naar het noordwesten, naar de “Four Corners Area”, het enige punt in de USA waar vier verschillende staten samenkomen. Dit is ook nog bijna volledig Navajo gebied. De echte reden van onze tocht naar daar zijn de legendarische landschappen van Monument Valley die via menige Western in ons geheugen gebrand werden. Momenteel zitten we nog in een waanzinnig druk Albuquerque op een vrij kalme Walmart parking op Academy Road, noordelijk van het centrum. Gereden: 251km.

05/11 Regen, later zonnige periodes met regenbuien, max. 12°C, op 1600m hoogte.
Noordwestwaarts gereden om op de NM550 via Cuba en Bloomfield west naar Shiprock en Beclabito richting Arizona te rijden. Vanuit Shiprock is trouwens een ongewoon indrukwekkende rots te zien die uit het landschap ver weg oprijst. Het leek wel een kasteelrots uit “The Lords of the Ring”. Vandaar langs Teec Noc Pos (we zitten hier volledig in Navajo-gebied), Red Mesa en Tes Nez lah naar Kayenta waar we zullen overnachten op de parking van een “Burger King” tent. De weg tot hier was, om het kort te houden, indrukwekkend. Aan wijdse landschappen geen gebrek. Wij dachten dat we al wat gewend waren van in Namibië maar dit is toch weer een andere dimensie, veel groener, dat wel, ook even gevarieerd maar toch weer anders. We hadden het voor-/nadeel dat het weer, de bewolking een (al te) belangrijke rol speelde. Omdat we zo ver weg konden kijken waren er zoveel schakeringen van zon en bewolking, regenbuien dat het moeilijk was een totaalbeeld te krijgen van het landschap. We konden ook niet telkens halt houden om landschapsopnames te maken omdat de wegomstandigheden het niet toelieten. Gewoon geen plaats om te stoppen, de weg is er enkel om te berijden. Misschien maar goed, want anders waren we nu nòg altijd niet aangekomen.
We willen toch wel aanstippen dat we vandaag meestal goed onderhouden wegen hebben kunnen berijden, afgezien van enkele kleinere gedeeltes die echt verschrikkelijk waren.
We hebben onderweg trouwens de bandendruk laten verhogen omdat de temperaturen toch lager liggen dan voorheen, onze TPMS geeft dit trouwens feilloos weer. De bandendruk-toestellen aan verschillende brandstofstations voldeden niet omdat die de gewenste druk niet haalden of onnauwkeurig waren, we moesten een bandenzaak aanspreken. Morgen vervolgen we onze weg vanuit Kayenta noordwaarts op de AZ163 naar Monument Valley. Gereden 514km.

06/11 Zon, 2°C, later op de dag tot 18°C. Heel vroeg vertrokken naar Monument Valley.
Eigenlijk noemt het “Monument Valley Navajo Tribal Park”, in het Navajo is dat; “Tse’Bii’Ndzisgaii”… lukt dat ?
Een inkom ticket kost 10$/persoon en is 4 dagen geldig. De man aan het loket was bijzonder onvriendelijk, ongeïnteresseerd en onverschillig. Een attitude die we later op de dag bij nog andere “medewerkers” van het park moesten aanzien en ondergaan.
We hebben de helft van de “Selfguided Tour” met Mwenzi beneden op de vallei-vloer gereden maar zijn teruggekeerd omdat de weg echt slecht werd en ook het licht toch niet meer goed was om te fotograferen. We wilden ook op de middag terug zijn om een goede plek op de camping te vinden. Een duurbetaalde plek (42$) met toch wel propere toiletten- en douchefaciliteit, een dichtbije, goede fotolocatie èn een goede Wifi-verbinding! Intussen moesten we ook al onze klokken een uur terugdraaien want gisteren is hier het zomeruur omgezet naar winteruur. Vanavond zijn we nog wat gaan fotograferen omdat dit landschap je toch niet loslaat. Maar eigenlijk is het ook niet zo eenvoudig. Dit idealistische landschap is echt niet zo maagdelijk als we dachten, ook onderweg hierheen zagen we overal nederzettingen, hoogspanningslijnen, telefoonmasten, GSM-masten etc. etc. Een doorn in het oog van elke natuur- of landschapsfotograaf. De hoogspanningsmasten en telefoonpalen zijn hier in het park niet aanwezig maar als je het landschap van bovenaf ziet, zie je hier en daar stallen, huisjes, schuren en wegen. Het is wikken en wegen om een kadrering te maken waarin zo weinig mogelijk van die dingen mee in beeld komen, altijd een mooie uitdaging. Grappig was dat er aan het begin van de rit door de vallei een bord staat waarop staat dat de weg niet geschikt is voor motorrijders en campers. We vonden in het plaatselijke VC echter een Franstalige folder waarin gestipuleerd was dat campers van méér dan 8m lengte niet geschikt zijn voor de trip. Mwenzi is 6m40 lang en heeft een veel hogere ligging dan de meeste wagens, méér dan geschikt dus. Gereden: 62km.