Reisverhaal «USA 6»

Canada & Noord Amerika | Verenigde Staten | 1 Reacties 07 November 2016 - Laatste Aanpassing 21 November 2016

USA 6

07/11 Zon, 3°C later op de dag 19°C, lekker frisse wind. Een paar wolkjes hadden niet misstaan bij een aantal landschapsbeelden die we vanmorgen namen. En we hebben ongelofelijke landschappen meegemaakt vandaag. De rit ging vanuit de camping van Monument Valley noordoost via de US-163 de grens met Utah over richting Bluff. Die staatsgrenzen worden hier blijkbaar niet aangegeven omdat we nog steeds in Navajo territory zitten. Voor we, kort voor Bluff, de US-191 zuidwaarts richting Ganado namen, kwamen we voorbij een zandweg richting “Valley of the Gods”. Toen we ’s avonds nog wat documentatie doornamen hadden we meteen spijt dat we die zandweg tòch niet ingeslagen waren. We hebben het toen niet geriskeerd omdat we de weg niet stabiel genoeg inschatten maar misschien was het al bij al niet zo erg. Feit is dat dit een prachtig gebied moet zijn. We hebben, kilometers verder, enkele landschapsopnames gemaakt omdat we het zo prachtig vonden. Spijtig genoeg hadden we de documentatie niet op tijd gelezen. Het gebied valt onder het BLM (Bureau of Land Management). Als we ooit in deze omgeving zouden terugkomen…
Wat we vandaag allemaal zagen hadden we ons nooit kunnen voorstellen. Oneindige vlaktes, bergketens, rotsmassieven, canyons, uitgesleten prachtig gekleurde rotsformaties … het kon niet op. We vielen van de ene verbazing in de andere. Daar waar het mogelijk was stopten we om wat opnames te maken, soms meerdere om ze later tot een panorama te maken. Uiteraard niet altijd met de gewenste lichtomstandigheden, de meeste opnames maakten we na 10u., maar we konden gewoon niet anders dan deze pracht op beeld vast te leggen.
Grote ruimtes schijnbaar onherbergzaam gebied en toch was er bewoning. Voordeel hier is dat iedereen een auto heeft.
Een laatste deel van de rit van Ganado naar Gallup (US-264) ging over een bergrug waar we boven de 2340 meter hoog kwamen. Prachtige grote dennenbomen langs een zeer goede weg, kilometers ver. Mag trouwens gezegd worden van het hele traject van vandaag, sommige stukken waren hemels om op te rijden! … en dan die omgeving … we hebben ook vandaag dikwijls aan Namibië teruggedacht, kwestie van landschappen moeten ze hier niet onderdoen.
We hebben in Gallup wat inkopen gedaan en staan nu op de RV-parking van de plaatselijke “Cracker Barrel” tussen een RV-bus en een prachtige “Airstream”-caravan. Liefhebbers snoepen hiervan. Morgen is het “The Day”, we zijn benieuwd. Gereden: 363km.

08/11 Zon en voor het eerst een negatieve ochtendtemperatuur, om 6u. was het -0,5°C maar we zitten hier dan ook op 1976m hoogte. Vanmorgen zijn we gaan ontbijten bij de “Cracker Barrel” omdat we iets te vieren hadden. Het is vandaag niet alleen presidentsverkiezingen in de USA, voor ons is het een speciale verjaardag die mag gevierd worden. Nadien zijn we het VC van het El Malpais National Monument gaan opzoeken langs de I-40, ter hoogte van Grants. Het gebied is geologisch zeer interessant - en dus ook landschappelijk. We willen hier een tijdje blijven op de, door BLM ingerichte, campground en vandaar uit het gebied bezoeken. We zijn in de namiddag nog teruggereden naar Grants om brandhout te halen omdat we vanavond nog eens bij het kampvuur willen zitten. We hebben een prachtige plek op de campground (op 2122m hoogte!) en zijn hier helemaal alleen. De toiletten zijn basic, zonder waterspoeling maar zeer verzorgd, op de campground is er geen water, geen elektrische voorzieningen. De accommodatie per site is echter heel comfortabel, we hopen dat met een foto duidelijk te maken. Zo kamperen is pure luxe. We hebben vanavond in de omgeving, voor het eerst, onze nachtcamera opgesteld, kwestie van een beeld te krijgen van het nachtleven dat hier ongetwijfeld actief is. Vanmiddag zagen we een Coyote de weg oversteken, zo vroeg al op jacht ? Gereden: 207km.

09/11 Zon, en vanmorgen -2°C, overdag tot 18°C (uit de wind). Wat een luxe dat we onze verwarming kunnen laten opspringen om 5u30 om dan toch vanuit een warm bed in een warme badkamer te kunnen stappen. Bij het eerste licht ben ik wat Cottontail-rabbits gaan fotograferen, hier is het de Mountain Cottontail. Die lopen hier ’s morgens en ’s avonds schuw rond maar vanmorgen kon ik er van ééntje het vertrouwen winnen, misschien had ie ook kou ? Een mooie start van de dag. We hebben ook vanmorgen een kampvuur aangelegd en er lekker gaan bijzitten terwijl de zon ons aan de andere kant verwarmde. Na de middag hebben we Mwenzi, ons huisje, gekuist. Vanavond zijn we naar de Sandstone Bluffs gereden, een 200 miljoen jaar oud zandsteen gebergte vanwaar je de streek goed kan overschouwen en de lavastroom, die de vallei 3000 jaar geleden overstroomde, mooi te zien is. Nadien lekker gegeten bij het kampvuur. Gereden: 10km.

10/11 Zon, blauwe hemel en -3,5°C, ja, we zitten nog steeds op méér dan 2000m hoogte en ook hier wordt het blijkbaar winter. Nog even wat Mountain Cottontail gaan fotograferen en de nachtcamera gaan ophalen en dan vertrokken richting Quemado (de nachtcamera leverde niets op). Onderweg de “La Ventana Natural Arch” bezocht, een natuurlijk boogbrug die langs een zandsteengebergte te zien is. Onderweg steeds weer die indrukwekkende, verre, dorre landschappen en een nieuwe waarneming; Pronghorn, de enige antilope die de USA rijk is en het snelste zoogdier van het continent. Vanaf Quemado verder oostwaarts. In Pie Town (what’s in a name?) zijn we in en roadhouse taart gaan eten. In dit dorpje kan men in elk van de vele roadhouses die langs de hoofdweg liggen artisanale taartjes eten. Onlangs op 10 september was er zelfs een Pie-Festival. Een lekkere attractie. Vandaar tot Datil waar we op de Datil Well National Recreation Area een plekje hebben uitgezocht voor de rest van de dag en vannacht. Tijdens een wandeling nog een andere nieuwe waarneming; Een Blacktail Jackrabbit, een dier dat zeker zo groot is als onze Europese haas maar dan nog met oren die langer zijn dan z’n hoofd, enorme flappen die rechtop staan. Gereden: 190km.

11/11 Zon, staalblauwe hemel en … -4,5°C op 2262 m hoogte. We hebben gisteravond, net zoals de vorige dag, de verwarming de hele nacht op 8°C laten verwarmen om geen vorstschade op te lopen aan de inrichting en de voorraden. De timer op de verwarming stellen we in om tot 19°C te verwarmen van 5u30 tot 7u30. Als we dan om 6u opstaan is het al lekker warm. Vandaag trekken we naar Socorro om boodschappen te doen en dan zuidwaarts afzakken tot het Bosque del Apache National Wildlife Refuge. Het is al jaren onze wens om daar de enorme aantallen Sneeuwganzen en Kraanvogels, die er de winter doorbrengen, te zien. Na een bezoek aan het VC hebben we een eerste korte rondrit in het gebied gemaakt en waren meteen verkocht. We willen hier langer blijven. Op 8,5km afstand van het Refuge VC vonden we een camping, basic maar rustig en op “slechts” 1420m hoogte. De eigenaar wilde ons nog wel een plaatsje geven omdat we niets nodig hebben (geen elektriciteit, geen vaste wateraansluiting etc.) maar hij kon ons geen garanties geven voor na het weekend omdat hij dan heel veel reservaties binnen krijgt die allemaal naar hier komen om het “Festival of the Cranes” mee te maken. Dit Kraanvogel festival wordt hier jaarlijks georganiseerd en vanuit de hele wereld komen er vogelliefhebbers op af. Spijtig genoeg hadden we dit niet voorzien, we wilden hier eigenlijk liever wat rustiger gezeten hebben. Afijn ’t is zo en niet anders. We zagen bij de eerste kennismaking in het gebied al heel wat vogels, enorme groepen Sneeuwganzen en Kraanvogels maar ook ontzettende hoeveelheden andere ganzen en eenden. Volgens de rangers op het VC zijn er ook enkele Mountain Lion (Poema) actief, net zoals Wapiti herten, Witstaartherten, Muildierherten (is dit wel de juiste vertaling ?), Bobcat en Coyote… d’r is wat te beleven hier ! Op de parking van het VC kwam een bebaarde man op ons af en vroeg in het plat antwerps of wij inderdaad ook van Antwerpen kwamen. Hij had op de achterkant van Mwenzi de sticker van AntwerpMotorhomes gezien. De man was vroeger vrachtvliegtuigpiloot geweest en is een goede 20 jaar geleden in New Mexico komen wonen. We hebben een goede babbel gedaan… in ’t Aaantwaarps. Zo verbaasd dat ie was om “echte Antwerpenaren, Belgen met hun eigen auto hier te zien, dat was de eerste keer dat ie dat meemaakte”.
Gereden: 169km.

12,13 & 14/11 Dagelijks mooi weer, geen of lichte nachtvorst -2°C, max. 28°C, fris windje.
We plakken deze drie dagen aan elkaar omdat we toch drie dagen hetzelfde doen. Om 5u. opstaan, tot de plek rijden waar we willen fotograferen, een kort ontbijt en dan… vogeltjes fotograferen en vooral genieten van de onwaarschijnlijke taferelen die zich voor ons afspelen. Vanmorgen was zo’n dag dat het niet meer kapot kon. De zon kwam meteen op, zonder zich nog eerst achter een aantal lage wolken te verbergen en plaatste de groep Kraanvogels (Sandhill Cranes) meteen in een gouden zonnelicht.
Dat is voor de meeste van deze vogels trouwens het startschot om op de vleugels te gaan en naar de foerageergebieden te gaan. Die liggen uiteraard zeer verspreid en het is hun overnachtingsstrategie die het voor ons mogelijk maakt om ze voor de lens te krijgen. ’s Avonds verzamelen ze zich op een aantal plassen waar ze, beschermd voor predators door het water, de nacht vreedzaam kunnen doorbrengen. Voor de Sneeuwganzen ligt dat enigszins anders, die dobberen sowieso graag op water. Alleen als er gevaar dreigt, bijvoorbeeld van een overvliegende of jagende Bald Eagle (Amerikaanse zeearend), dan vliegen ze in groep op en dat resulteert in een onwaarschijnlijke tumult. Tienduizenden ganzen die opvliegen en boven je hoofd rondcirkelen, de tumult, het geluid, de actie in de lucht van de arend die op zoek is naar voedsel… fenomenaal.
’s Middags is het voor ons rustperiode, dan wordt er gegeten, worden de beelden gedownload, het fotomateriaal nagezien, batterijen bijgeladen en wordt er gerust. Na 15u. gaan we terug naar de interessante plekken om nog wat meer te zien te krijgen tot de zon ondergaat rond 17u. Eigenlijk verbaast het ons telkens weer hoeveel mensen, ook hier, ’s morgens, al vòòr zonsopgang, de kou trotseren om het ontwaken van de Kraanvogels mee te maken. Allemaal staan ze te bibberen, soms met een kop warme drank, soms ingeduffeld als poolreizigers, maar allemaal present om dit enig spektakel te kunnen aanschouwen. Gereden: dagelijks gemiddeld 45km.