Reisverhaal «USA 7»

Canada & Noord Amerika | Verenigde Staten | 1 Reacties 15 November 2016 - Laatste Aanpassing 22 November 2016

USA 7

15/11 Zon, vanmorgen -2,5°C, vanmiddag 28°C, staalblauwe, wolkenloze hemel. Vandaag zijn we, na ons bezoek aan de ontwaakstonde en het uitvliegen van de Kraanvogels, naar Socorro gereden. We willen boodschappen doen, de teksten en foto’s op het blog zetten, Mwenzi een externe kuisbeurt geven en de was doen. Hopelijk zijn we vanavond op tijd terug om het invliegen van de vogels nog mee te maken. Vandaag begint ook het “Festival of the Cranes”. Er worden heel wat bezoekers verwacht en het kan redelijk druk worden maar we denken toch nog kalme plekjes te kunnen vinden in het Refuge om de volgende twee dagen nog hier te blijven. Vooral willen we ’s morgens en ’s avonds het uit- en invliegen van de Kraanvogels meemaken. Accurate tellingen van het aantal vogels - en dan vooral de overwinteraars zoals de Sneeuwganzen en de Kraanvogels - zijn nog niet gebeurd omdat nog niet alle vogels present geven. Het is nog steeds redelijk warm maar men verwacht meer dieren eens het kouder wordt, namelijk de vogels die nu nog elders aan de kost komen. De aantallen die wij hier al kunnen zien zijn toch al indrukwekkend, ook van de “gewone” eenden die de plassen bevolken. Verschillende soorten, maar dan in aantallen die we nog maar zelden hebben gezien, werkelijk imposant. Gisteren avond zagen we nog een Coyote en een familie Mule Deer. Gereden: 62km.

16/11 Bewolkt, vanmorgen 0°C, vanmiddag tot 20°C. Een niet zo schitterende ochtend en avond als gisteren maar de Coyote die we vanmorgen aan een plas naar een aantal eendjes zagen sluipen zorgde vanavond voor sensatie. Toen de zon al heel laag stond en er al een aantal Kraanvogels waren toegekomen moet ie heel doordacht, met de zon in de rug, een groepje Kraanvogels zijn genaderd die -iets te dicht- aan de kant stonden. Met een sprong had ie de Kraanvogel, die niet snel genoeg weg kon komen, beet. Niemand van de aanwezige mensen zag dit zich afspelen omdat de zon aan de overkant helemaal tegenzat. Alleen het tumult van een aantal wegspringende Kraanvogels en de herinnering aan de Coyote van vanmorgen, deed mij direct naar de verrekijker grijpen. Een onfortuinlijke Kraanvogel lag neer op de oever, met de vleugels flapperend, poten omhoogstekend en erbovenop de Coyote. Even later sleurde die de vogel dieper het struikgewas in, nagekeken door de Kraanvogels die er net aan waren ontsnapt. Een 100% natuurervaring, leven en dood in Bosque del Apache, zoals dat ook overal elders gebeurt. Gereden: 28km.

17/11 Zon, vanmorgen 6°C, namiddag 20°C met felle frisse wind vanuit Colorado.
Na onze ochtendstonde bij de Kraanvogels zijn we nog even bij het VC gestopt om te informeren naar de tellingen van de vogels. Die zullen waarschijnlijk volgende week gedaan worden omdat er, na de afgelopen volle maan, een weersverandering op til is en de koude wind vanuit het noorden nog meer vogels naar hun overwinteringsgebied, hier in Bosque, zullen komen. Vanmorgen trouwens enkele prachtige momenten gehad toen we nog even de noordelijke omloop van het refuge aandeden. We zagen tweemaal een grote groep Javelina’s de weg oversteken, een keer redelijk ver weg maar ook op een andere plek zagen we een dier dat zinnens was de weg over te steken. Toen het ons zag keerde het op z’n passen terug in het struikgewas. Dat is voor ons het teken om even achteruit te gaan (rijden) en af te wachten. En ja hoor, één na één kwam een groep van 8 dieren vanuit de wegrand om over te steken. Een Javelina of in dit geval Collared Pecari (Navelzwijn) lijkt op ons Everzwijn en is ook niet zo gauw waar te nemen. Weeral een mooie ervaring dus. Maar vandaag is onze laatste dag en we vertrekken zuidwaarts. We rijden tot Elephant Butte Lake State Park (op 1364m hoogte) waar een stuwmeer een aanlokkelijke plek is om een dagje te verblijven. Een stevige wind speelt ons echter parten en van een geplande interne onderhoudsbeurt van Mwenzi komt niets in huis - we zouden meer zand binnenkrijgen dan stof buiten. We konden wel de watertank een kuisbeurt geven en vers water tanken. We zien wel morgen voor de rest. Gereden: 126km.

18/11 Zon, 0°C tot 15°C, geen wind meer. Meteen aan een grote poetsbeurt begonnen. De stoffige wegen in Bosque hebben hun tol geëist maar ook anders moet er uiteraard regelmatig gekuist worden. Dat hebben we vandaag grondig kunnen doen want het zonnetje scheen en de lage temperaturen waren daarbij zeker geen hinder. We hebben weer enorm plezier gehad aan ons stofzuigerke, een stukje “gerief” waar we lange tijd naar op zoek zijn geweest omdat het aan een aantal criteria moest voldoen om op reis in een camper nuttig te kunnen zijn. We zochten een draadloos toestel, compact, krachtig en oplaadbaar op het 12Volt net van Mwenzi. We vonden het onder de naam van Dyson Boat & Camper Cleaner (weer eens what’s in a name). De Lithium-Ion batterij doet het fantastisch en kan opgeladen worden op 12V, 110V en 220V, wat wil je nog meer? Dat ie weinig lawaai maakt ? Dat is zo. Afijn, een juweeltje - we moeten ’m af en toe bestoefen hé.
Gisterenavond, het was rond 19u en dus al donker, hoorden we een knagend geluid in de motorruimte. We hebben vòòr onze reis een Marter-afschik-apparaat geplaatst onder de motor maar wetende dat er ook wel eens muizen via de banden de motorruimte inkruipen hebben we meteen de motor gestart en ook in de wagen nogal wat tumult gemaakt. We herinnerden ons dat we dat op de kampplaats in El Malpais ook een avond hadden moeten doen, in beide gevallen hebben we de rest van de avond niets meer gehoord. Omdat ik toch nog eens wilde controleren of er geen schade was en toch ook het oliepeil nog eens wilde controleren opende ik het motordeksel. In eerste instantie was er (weer) niets te zien maar toen ik opkeek was het duidelijk waar het geknaag vandaan was gekomen. Een groot deel van de geluidsisolatie aan de binnenzijde van de motorkap was aangevreten en plukken katoen waren verwijderd…
We gaan duidelijk maatregelen moeten treffen om dat, of erger, in de toekomst te vermijden. Voorlopig gaan we de schade herstellen met wat karton en een stevige plakband.
Na de middag was er rust en tijd om wat plaatselijk wild te fotograferen. Een zeldzame ontmoeting met een Greater Roadrunner (Grote renkoekoek) was een traktatie, maar ook de mooie Helmkwartels die hier rondhangen zijn leuk om zien. Knaagdieren zijn er waarschijnlijk alleen ’s nachts. Gereden: 0km.

19/11 Zon, 3°C tot 15°C, staalblauwe hemel. Via Truth or Consequences (= de naam van het stadje) zuidwaarts op de I-25 tot we ter hoogte van Percha Dam State Park op de kleinere highway 187 opkonden, een meer “scenic” rijweg. Het verschil werd meteen duidelijk omdat we hier midden in het landbouwgebied reden waarvan de Rio Grande de grootste waterleverancier is. Natuurlijk ook via de verschillende stuwmeren die in de vallei zijn aangelegd. Toen we op een bepaald punt vlak aan de Rio Grande konden halthouden om een beeld te maken van de bekende rivier, leek het ons eerder een “Rio Secco”. Misschien heeft de langdurige droogte d’r meer mee te maken. We zagen katoenvelden, ééntje was men net aan het oogsten, velden met chili-pepers, groene en vooral rode pepers, en last but not least, Pecannoten. Wat hier aan oppervlakte beplant is staat met Pecannotenbomen is gigantisch. Een eigenaar vertelde ons dat men nog wachtte op de eerste vorst zodat de bladeren snel zouden vallen en men de noten zou kunnen oogsten. Er lagen er al heel wat op de grond onder de bomen maar blijkbaar moet eerst de natuur z’n goedkeuring geven. Onderweg ook heel wat huisjes gezien waar, op de golfplaten daken, massa’s rode pepers in de zon te drogen lagen. Het stadje Hatch, in de Mesilla vallei, staat bekend als de “Chili-Peper hoofdstad van de wereld”.
Verder de Rio Grande vallei gevolgd tot Las Cruces, de tweede grootste stad van New Mexico. Zoals alle grote en kleine steden in de VS, is ook Las Cruces enorm uitgebreid. Het mag dan wel de tweede grootste stad van New Mexico zijn, de oppervlakte die de stad inneemt is enorm. De winkelcentra zijn ontzettend groot en liggen op enorme terreinen, plaats zat, ruimte genoeg (?). Aan de andere kant, eens je de stad verlaat, rij je soms als in een woestijn.
We hebben inmiddels besloten om nog niet richting Arizona te rijden maar over enkele dagen terug te keren naar Bosque Del Apache, om er nog enkele dagen te verblijven. Dit gebied is ons zo bevallen dat we gewoon terug”moeten”. We willen ook de (nog) grotere aantallen vogels zien en meemaken. We overnachten op de parking van een Walmart met een schitterend zicht op het “Organ Mountain”, het ziet er echt uit als een orgel. Misschien horen we het morgenvroeg (zondag) 😉 Gereden: 155km.

20/11 Zon, gans de dag rond 15°C, sluierwolken. Vanuit Las Cruces naar het White Sands National Monument gereden. Dit National Park is het grootste gips-duinenveld van de wereld, een 275 vierkante mijl grote, witte duinoppervlakte. Prachtige landschappen en we hebben er dan ook de hele dag doorgebracht, ook al wachtend op het betere avondlicht om wat foto’s te maken. Later op de avond nog tot Alamogordo gereden waar we alweer op de parking van de plaatselijke Walmart zullen overnachten. Gereden: 131km.

21/11 Bewolkt, regen, late namiddag open periodes met zon en regen, 10°C. Vanuit Alamogordo oostwaarts tot Cloudcroft(NM) gereden. Wat honderd jaar geleden een houthakkers plaatsje was, is nu een vakantie-plek voor wandelaars, huizen in een typische houten bouwstijl en véél winkeltjes. We hebben er geluncht in de, sinds 1 september geopende, “Lockhart Mexican Grill”. De Mexicaanse keuken is ons nog een beetje vreemd maar we hebben lekker gegeten, wat pikanter dan we gewend zijn maar we zitten dan ook niet ver van de Chilipeper wereldhoofdstad Hatch. Van daaruit noord via de I-244 en de I-70 tot Ruidoso Downs op 1980m hoogte, waar we weer op een Walmart-parking zullen overnachten. Niettegenstaande de regelmatige buien onderweg was de rit op de I-244 prachtig. Van de ene vallei in de andere, allen bebost met “Pine”, dennen, een mooi ritje dat ons tot boven de 2600m bracht. Even waren we bang dat we in een sneeuwbui zouden terechtkomen maar het bleef bij water en 2,5°C. Het gebied ligt in het “Mescalero Indian Reservation". De Mescalero waren, pardon, zijn een Apache-stam. De naam Geronimo duikt hier ook nog regelmatig op alhoewel die behoorde tot de Chiricahua-Apaches. In Ruidoso Downs, dat bekend is om z’n paarden-racebaan en z’n wintersport faciliteiten, bezochten we het “Hubbart Museum of the American West”. Nogal wat originele koetsen, karossen, huifkarren en vuurwapens zijn er tentoongesteld, alsook een aardige verzameling paardenzadels en meubilair uit die tijd. In het VC van de “Billy the Kid National Scenic Byway ” haalden we nog wat info over de omgeving. Als we morgen onze weg voortzetten zullen we alvast nog horen van deze notoire misdadiger en moordenaar die op de leeftijd van 21 neergeschoten werd. Hij had toen zelf al 21 doden op z’n geweten. Dat men een “schilderachtige rijweg” naar hem vernoemt lijkt ons op z’n minst bizar. Gereden: 119km.