Reisverhaal «USA 9»

Canada & Noord Amerika | Verenigde Staten | 1 Reacties 29 November 2016 - Laatste Aanpassing 06 December 2016

USA 9

29/11 Zon, koude wind, vanmorgen 0°C, vanmiddag maximum 7°C. Vanmorgen stond onze buurman, die na zonsondergang was toegekomen, Mwenzi te bekijken. Toen we zagen dat ie zelf met een VW-busje T3 met hefdak reed beseften we dat hij waarschijnlijk geïnteresseerd was in onze camper. En dat was ook zo, we hebben een hele tijd staan kletsen en informatie verschaft over de Europese buscampers want een camper als de onze vonden ze (ook z’n echtgenote) echt een toekomstdroom. La Strada, de fabrikant van Mwenzi, zou hier best een filiaal kunnen openen, zoveel bewonderaars hebben we hier al gehad…😊
Na water, brandstof en LPG te hebben getankt, nog even bij Walmart gestopt voor de inwendige bevoorrading. Via de I-25 zuidwaarts tot Caballo naar de NM-152, dan west via Hillsboro en Kingston naar San Lorenzo en dan terug zuidwaarts op de NM-61 tot City of Rocks State Park. Onderweg, kort voorbij Caballo zagen we de bui al hangen, of eerder de buien, niet alleen regen, de bergtoppen van het Mimbres gebergte in de verte waren wit ! Even verder, kort voor Hillsboro, kruisten we een sneeuwruimer, met sneeuw nog op de ploeg. Het was dan nog 5°C. Vanaf we ongeveer 1600 meter hoogte bereikten lag er sneeuw langs de weg. We zijn het gebergte, via de Emory Pass, tot even boven de 2500 meter hoogte doorgestoken met prachtige uitzichten, enkele Witstaartherten die ijlings de wegkant insprongen en regelmatig sneeuwplekken op de weg, meestal smeltend. Niettemin waren we op onze hoede. Op niet bezonde plekken lag de sneeuw ongeveer 5cm dik. Maar wat een vergezichten alweer, de wind maakte het heel helder zodat we enorm ver konden zien. Prachtig!
We staan nu op een site in het City of Rocks State Park. Grote, staande, langwerpige rotsblokken, soms dicht naast elkaar, staan hier “opgesteld”. Het is het restant van een laag vulkanische as die door erosie gevormd werd tot wat het nu is. We gaan hier enkele dagen blijven want het gebied is heel mooi… en groot. De dame van het plaatselijke VC wist dat het weer voor deze tijd veel te koud is. Normaal hebben ze deze temperaturen pas in half januari, begin februari. Op deze hoogte (1599m) kan het sowieso frisjes zijn. Het is vooral de koude wind die de gevoelstemperatuur negatief maakt. Gereden: 166km.

30/11 Zon, veel minder wind maar MIN 7°C ! Maar goed dat we vannacht de verwarming constant op 8°C gehouden hebben. Iets na zessen zijn we gaan wandelen en fotograferen. De zon kwam pas op iets na zeven, vanachter een ver afgelegen berg die nu, 17u, paars begint te kleuren in de ondergaande zon. We hebben heel de voormiddag gewandeld, door de prairie en de “City of Rocks”. Het is wel jammer dat, door de kampeerfaciliteiten, de hele omgeving niet meer zo mooi oogt dan het zou kunnen zijn. De landschappelijke waarde van het gebied is er erg door aangetast, hoe minimaal de installaties tussen de rotsen ook zijn. Niettegenstaande dat hebben we toch ook wel mooie waarnemingen gedaan van onder andere Blacktail Jackrabbit, Eastern Cottontail, Roadrunner en Red-tailed Hawk. Van de kleinere zangvogeltjes zagen we met zekerheid enkel, Cassin’s Finch, Eastern Meadowlark, White-crowned Sparrow, Black-troated Sparrow en House Wren. We zitten nu lekker warm binnen terwijl het laatste licht de omgeving nog wat zichtbaar houdt. De stilte in dit gebied is oorverdovend, zelfs ‘s nachts als het vriest dat het kraakt 😉. Gereden: 0km.
01/12 Zon, weinig wind, van minus 4,5°C tot 12°C. Vanmorgen voor zonsopgang wandeling gemaakt en getracht wat fauna te vinden. Wat beelden kunnen maken van de Eastern Cottontail, Blacktail Jackrabbit en enkele kleinere vogeltjes maar ook van een passerende Coyote. Allemaal dieren die je overdag praktisch niet te zien krijgt. Voor de rest een rustige dag, ontspannen en genoten van de omgeving. Gereden: 0km.

02/12 Zon, wat wolken aan de horizon, van 0°C tot16°C. Onze ochtendwandeling resulteerde in de gewenste opname van een Roadrunner die de gewoonte heeft zich ’s morgens, kort na zonsopkomst, op te warmen bovenop één van de vele rotsblokken in het gebied, kwestie van de juiste te vinden dus… Ook hier hadden we best nog wat dagen langer verbleven en nog wat gewandeld maar de wereld hierbuiten is nog veel te groot. We vervolgden onze weg via Hurley, Bayard en Santa Clara tot Silver City waar we het hoofdkwartier van de National Forest Services bezochten voor informatie over de bereikbaarheid van de “Gila Wilderness”. Het koude weer, de sneeuw op weg door de Emory Pass deed ons die vraag stellen. Er werd onmiddellijk getelefoneerd met het Gila Visitor Center en alles bleek in orde: “Er ligt nog wel sneeuw maar de wegen zijn vrijgemaakt”.
Dus gingen we op weg, noordwaarts via het Gila National Forest naar de Gila Wilderness en het Gila Cliff Dwellings National Monument (morgen meer over dit laatste). In het Gila National Forest is bijna 790000 acres echte wildernis. Dat is, naar onze berekening, ongeveer 3200 vierkante km ! - één tiende van de oppervlakte van België waar geen mens verblijft. Alleen een ontzettend rijke fauna, van Zwarte beer, Wolf en Poema over Wapiti, Javelina, Pronghorn etc. etc. te veel om alleen nog maar de grotere zoogdieren op te sommen, gewoon waanzinnig. En de weg ernaartoe is nog krankzinniger. Een mooie, goed berijdbare weg, dat wel maar we waren wel gelukkig dat Mwenzi stuurbekrachtiging heeft … met onze oude T2 camper was dit parcours een zware uitdaging geweest voor de armspieren. Maar hoe mooi ! en, we vallen misschien in herhaling, wat een uitzichten. Vanaf 1800 meter hadden we sneeuw. Boven de 2100m lag ie 6cm dik in de bossen.
We staan nu op een gratis camping van de Forest Service op 1720m hoogte. Het is hier sneeuwvrij, ook in de bossen omdat die zuidelijk gericht zijn en dus alles al gesmolten is. Bij een eerste “verkennende” wandeling kwamen we al een groep Javelina’s tegen. Dat belooft voor morgen. Gereden: 131km.

03/12 Neen, geen zon maar een dik pak sneeuw dat vannacht gevallen is. Het is nu 7u30 en het is nog -1,5°C maar de sneeuw is al voor een goed deel gesmolten. De zon probeert er door te komen en hier en daar zijn al kleine blauwe plekken aan de hemel. Toch een verrassing vannacht. De Park Ranger die vanmorgen langskwam vertelde ons dat de weg, die we hierheen hadden genomen, momenteel moeilijk berijdbaar is omwille van ijsplekken en dat men wacht op de zon op dat op te lossen. Voor ons geen probleem, we waren vandaag toch niet van zin om hier al te vertrekken want we willen absoluut de Gila Cliff Dwellings zien. Tussen de jaren 1270 en 1300 leefde hier een groep Mogollon-mensen. Op een plek hogerop in een smalle vallei verbouwden ze de holen onder overhangende rotsen tot woongemeenschappen. Waarom ze deze plek uiteindelijk verlieten blijft een mysterie maar sommige delen van de grotwoningen zijn nog in prima staat en dus een bezoek meer dan waard. Voor ons was de sneeuw ook een meevaller omdat die nog meer licht bracht. De woningen, of eerder het gebergte waarin ze zijn ondergebracht, staan oostelijk gericht en krijgen ’s morgens meteen licht en warmte. We zijn dan ook ’s morgens op weg gegaan. In de namiddag nog eens terug gewandeld. Tijdens deze tweede wandeling zagen we ook een “Spotted Owl” in een boom zitten dutten. Een vrij grote, doch zeldzame uilensoort met een klein verspreidingsgebied.
De Gila rivier vloeit hier voorbij en de wetenschap dat hier in 1820 Geronimo, de bekende Apache, werd geboren maakt de plek nog meer bijzonder. De sneeuw is, op de bezonde plaatsen, zo goed als verdwenen maar vannacht wordt opnieuw sneeuw verwacht. Morgen gaan we het VC hier niet ver vandaan bezoeken en horen dan ook wel hoe de wegcondities zijn. We moeten voor een deel dezelfde weg terug nemen als we gekomen zijn. We kunnen, als het nodig mocht blijken, nog wat langer blijven, we hebben nog voor drie dagen eten aan boord … Gereden: 11km.

04/12 Geen bijkomende sneeuw vannacht, we hoeven dus niet Shackleton achterna…Het was wel koud, om 6u30 was het minus 7,5°C maar de zon deed haar werk en overdag kwamen we toch al aan 10°C. We hebben de dag besteed aan wandelen en vogeltjes kijken. Eigenaardig genoeg dwaalt hier, langs de Gila rivier, ook een nachtreiger rond. Die hebben we nog niet gevonden maar de Spotted Owl vinden we sowieso al de vondst van de reis. We zijn nog terug gewandeld naar de vallei waar we de uil gisteren zagen en vonden ‘m deze keer in een andere boom, meer open en dus veel beter te bekijken. Een intenser bezoek aan het VC leverde ook weer nieuwe informatie over de streek. Het Gila National Forest laat ons nog niet los. Hier niet ver vandaan ligt inderdaad de geboorteplek van Geronimo, een monument nabij het VC herinnert daaraan. Maar door getuigenissen uit die tijd zou de plek zelfs nog nauwkeuriger zijn aangeduid. Bij een foto in de blog komen we daar op terug. Gereden: 11km.

05/12 Zon, kort na zonsopkomst was het minus 10°C ! Een record tot hiertoe. De mensen uit de omgeving (de Parkrangers en vrijwilligers) weten dat het toch wel uitzonderlijk koud is. Te vroeg in het jaar. Vandaag is de dag van afscheid van deze prachtige streek, waar we vanochtend nog een Golden Eagle, Northern Harrier, Cooper’s Hawk en Merlin zagen. We plannen om van hieruit een stuk zuidwaarts terug te rijden (de enge mogelijkheid trouwens) en dan linksaf richting Mimbres en San Lorenzo, vandaar west tot Silver City. Deze route is het tweede deel van de “Scenic Route” in het Gila National Forest. Men had ons in het VC gewaarschuwd voor nog enkele sneeuwplekken die nog niet gesmolten of geruimd waren - de sneeuwruimploegen werken niet ’s nachts en ook niet in het weekend. De sneeuw die in de morgen van zaterdag 3 december viel is dus nog niet overal weg. Onderweg verschillende keren gestopt om van het landschap te genieten. Onvoorstelbare vergezichten, alweer … en dan te beseffen dat dit echte wildernis is. De enige weg die hier in komt is diegene waar we op rijden. En die gaat er slechts een kort eind in. Op ongeveer 2000meter hoogte kwamen we inderdaad een aantal sneeuwplekken tegen, bevroren sneeuw en ijs, die we voorzichtig overstaken. Op sommige plekken lag de sneeuw nog wel 7cm dik - zelfs op zonnige zones! Bij Roberts Lake geluncht en, buiten de grote aantallen eenden, drie Bald Eagles gezien, één volwassen en twee juvenielen. Blijkbaar zit er nogal wat vis op dit meertje. Onze weg voortgezet via Santa Clara met z’n gigantische open kopermijn. Die is van kilometers afstand te zien, Een gebergte dat af- of uitgegraven is en een ander gebergte dat bedolven wordt onder het puin ervan.
We hebben zonet boodschappen gedaan bij de Walmart van Silver City waar we ook zullen overnachten. Gereden: 121km.

06/12 Bewolking, min 0,5°C. We zitten duidelijk al beter met de temperatuur. We vertrekken vandaag dan ook naar Arizona. Na meer dan een maand de tijd te hebben genomen om New Mexico beter te leren kennen, wordt het tijd om verder te trekken. Alhoewel we misschien geen grenzen meer moeten trekken ? Vanuit Silver City, waar we vanochtend nog het oude stadsgedeelte bezochten, zijn we zuidwaarts tot Lordsburg(NM) en dan west tot Willcox(AZ) waar we nu in het VC zitten - met Wifi. We maken meteen van de gelegenheid gebruik om de blog aan te vullen. Later zoeken we een plek om te overnachten. Op het programma voor de volgende dagen staat Chiricahua National Monument, Tombstone, Kartchner Caverns State Park en later Suguaro National Park. Gereden: 209km.